Biografia
Mówią o sobie „gramy podziemny pop”. Tworzą jednak instrumentalne impresje, w których żarliwe jazzowe pasaże dęciaków wybrzmiewają barwnym echem w chłodnej elektronicznej poświacie. Poznaniacy z Tempfolder spajają różne światy – godzą starą, pełną elegancji szkołę komponowania i „barbarzyńskie” myślenie współczesnych producentów elektronicznych i hip hopowych.. Pełne gracji melodie i zaszumiane pejzaże, skupienie i zachłanność „nowego”, budują charakterystyczną dla Tempfolder pajęczynkę napięć. Ich owocem jest nowa jakość na polskiej scenie…jakiej? Popowej, jazzowej, elektronicznej?
Najłatwiej można by propozycje poznańskiego combo potraktować jako kolejna odsłonę nowo-jazzowego boomu w Polsce - po doskonale przyjętych krążkach Robotobiboka, Skalpela, Pink Freud, Contemporary Noise Quintet. Tempfolder łączy z nimi łączy poszukiwanie podobnej intensywności, dopieszczenie detali, a także - szacunek dla profesjonalnego, żywego grania. Odróżnia ich – otwartość na najróżniejsze oblicza nowej elektroniki – także tej z tanecznym zacięciem i popowa tęsknota za dobrymi melodiami.
I choć jazzowe inspiracje trudno ukryć – w końcu w zespole doskonale dopełniają się dwa saksofony, pytani o swych ulubionych wykonawców prędzej wymienią Bjork i Girls Against Boys, Tortoise i Snoop Dogga, Jimiego Tenora, Portishead i Rhythm & Sound.
Co to oznacza? Że na „Empty Bottles And The Dolphins” równie istotne co groove i rytmiczna wibracja, są ciekawe melodyczne tematy i harmonia. Tempfolder to piewcy muzycznej dyscypliny i romantycznego wizjonerstwa. Perfekcjoniści w każdym detalu – na żywo potrafią zatracić się w euforycznym locie. Łączą perspektywę micro i ambicje macro.
„Empty Bottles And The Dolphins” to jazz, przy którym można tańczyć.
Pop, który czaruje groovy klimatem. Nowoczesna muzyka elektroniczna z czarną duszą.
Liryzm Komedy i słowiańska rzewność oswajane są tu są z precyzją godną hiphopowych czy elektronicznych mistrzów maszyn. Chłodne elektroniczne beaty kontrapunktowane przez czujne akcenty „żywych” bębnów. Miejski funk jak z Herbiego Hancocka ubarwiony melodycznymi zakrętami niczym z hitów r’n’b. A nie brak też misja na przewrotne post-techno w kolorowych okularach, wibracje digital reggae czy kinematyczne pejzaże o postrockowym charakterze. To nowoczesność i swojskość, lokalny muzyczny slang i - co istotne, europejska jakość. Kibicujmy im, bo mają szansę stać się naszym kolejnym materiałem eksportowym.
Album wyprodukowany przez Augustyna Maciejowicza zmasterował Marcin Cichy z wrocławskiego duetu Skalpel.
Opisy wykonawcy w Last.fm są edytowalna dla każdego. Poczuj się autorem i umieść swoje informacje!
Całość tekstu udostępnionego przez użytkowników na tej stronie jest dostępna w oparciu o licencję Creative Commons Attribution-ShareAlike; zastosowane mogą być takżę dodatkowe warunki.
