Odtwarzanie przez Spotify Odtwarzanie przez YouTube
Przejdź do wideo YouTube

Ładowanie odtwarzacza...

Scrobblujesz ze Spotify?

Powiąż swoje konto Spotify ze swoim kontem Last.fm i scrobbluj wszystko czego słuchasz z aplikacji Spotify na każdym urządzeniu lub platformie.

Powiąż ze Spotify

Usuń

Dostępna jest nowa wersja Last.fm, aby wszystko działało poprawnie, przeładuj serwis.

Biografia

The Hellacopters to szwedzki rockowy zespół, uformowany w 1994 przez Nicke Anderssona (wokal, gitara), Andreasa „Dregena” Svenssona (gitara), Kenny’ego Hakanssona (bas) i Roberta Erikssona (perkusja). Zanim grupa została powołana do życia, Andersson (znany również jako Nick Royale) grał na perkusji w death metalowym zespole Entombed. W tym samym czasie Dregen postanowił zrobić przerwę od grania z Backyard Babies, którego był członkiem. Razem z Erikssonem pracował jako roadie Entombed, podczas gdy Hakansson był przyjacielem Anderssona w czasach ich dzieciństwa. The Hellacopters funkcjonowali początkowo jako poboczny projekt Anderssona i Dregena, lecz w końcu stał się głównym motorem napędowym karier obu muzyków. Zespół razem z The Hives jest najważniejszym przedstawicielem nowej fali garażowego rocka oraz jednym z najbardziej wpływowych grup w Szwecji.

Debiutancki album Supershitty to the Max! ukazał się w 1996 roku, zgarniając statuetkę szwedzkiego Grammy. Tuż przed wyruszeniem w trasę razem z Kiss, z którymi występowali w roli suportu, zespół zatrudnił na czas koncertów klawiszowca Andersa Lindstroma (znanego też jako Boba Fett lub Boba). Stał się on pełnoprawnym członkiem trzy lata później. Po wydaniu albumu Payin’ the Dues (1998) Dregen opuścił szeregi grupy, by powrócić do grania z Backyard Babies. W jego zatrudniono Mattiasa Hellberga oraz Danne Anderssona, z którymi zespół wyruszył w trasę koncertową. Po tym, jak ukazała się następna płyta Grande Rock (w której na gitarze grali Hellberg i Lindstrom) Robert Dahlqvist został przyjęty do składu jako pełnoprawny gitarzysta prowadzący. Z nowym line-upem The Hellacopters wydali kolejne trzy albumy, jeden cover album oraz kilka płyt krótkogrających i wydawnictw limitowanych. Grupa została rozwiązana w 2008, co umożliwiło wszystkim zajęcie się autorskimi projektami.

Nazwa grupy została zainspirowana artykułem w jednej z gazet, który został przeczytany przez Anderssona i Dregena, kiedy byli ze sobą na trasie Entombed w San Francisco. Opisywał on działania CIA, która za pomocą helikopterów prowadziła działania szpiegowskie na polach marihuany w Meksyku, przez co lokalni zaczęli nazywać maszyny „Hellacopters”. Pierwsza próba zespołu miała miejsce 4 listopada 1994 r. Po kolejnych dwóch muzycy wydali singiel „Killing Allan” na początku 1995 r. pod szyldem własnej wytwórni Psychout Records. Po wydaniu następnego utworu „1995” podpisali kontrakt z White Jazz Records. Swój debiutancki krążek Supershitty to the Max! nagrali i wypuścili w czerwcu 1996. Nagranie go zajęło muzykom raptem 26 godzin. Zdobył dla nich nagrodę szwedzkiego Grammy za najlepszy album. Anders „Boba Fett” Lindstrom, gitarzysta szwedzkiej grupy The Diamond Dog został zatrudniony jako klawiszowiec krótko przed koncertami z Kiss w Skandynawii w 1997 r.

Zespół wydał swoją następną płytę Payin’ the Dues w lutym 1997 r. Krążek otarł się o najlepszą dwudziestkę płyt w szwedzkim zestawieniu oraz najlepszą trzydziestkę w Finlandii. W tym czasie Andersson odszedł z Entombed by skupić się na działalności w The Hellacopters. Podczas szwedzkiej trasy koncertowej zespół zagrał na drugiej największej scenie na festiwalu Hultsfred Festival. W 1998 grupa koncertowała po Europie wraz z Gluecifer . Niedługo potem Dregen opuścił skład i powrócił do Backyard Babies.
Po tym jak The Hellacopters zostali pozbawieni gitarzysty w środku trwającej trasy, postanowili oni zatrudnić w wolne miejsce Chucka Poundera i Mattiasa Hellberga, którzy dokończyli trasę z zespołem, grając w Szwecji, Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie. Podczas koncertowania w USA, muzycy mieli okazję do wspólnego grania z legendami muzyki rockowej: Scottem Morganem z Sonic’s Rendezvous Band i Waynem Kramerem z MC5, co dało początek długotrwałej współpracy muzycznej z oboma.

W sierpniu 1998 r. ukazała się trzecia płyta – Grande Rock. Z powodu absencji na stanowisku gitary prowadzącej partie instrumentu nagrali Lindstrom i Hellberg. Album zawiera w sobie charakterystyczne, rockowe brzmienie lat 70-tych co było odejściem od stylu prezentowanego wcześniej, który odnosił się do bardziej punkowych i garażowych brzmień sceny Detroit. Powodem zmiany było miejsce nagrywania, którym było stare studio, umiejscowione w szwedzkich lasach, w którym muzycy nawiązali współpracę z doświadczonym inżynierem muzycznym, potrafiącym wykreować stare brzmienie z lat 70., którego zespół pożądał.
Grande Rock jako pierwszy w ich dorobku dotarł do zestawienia Top 10 szwedzkiej listy przebojów, z którego spadł jednak po tygodniu. Na zbliżającą się trasę koncertową grupa miała w planach zatrudnienie amerykańskiego gitarzystę, lecz wybór padł na Roberta Dahlqvista. Z nim na pokładzie The Hellacopters wyruszyli na trasę, grając razem z Waynem Kramerem, The Nomads i Powder Monkeys.

W 2000 zespół powrócił do studia by nagrać kolejny album, pierwszy z Dahlqvistem, który dorobił się przezwiska „Strangen” („Strings”) po tym, jak zerwał dużą ilość strun podczas kolejnych prób. Był to również początek współpracy z producentem Chipsem Kiesbye, który pracował z takimi artystami, jak Sahara Hotnights, Millencolin, Thastrom, The Nomads, The Turpentines, autorskim zespołem Sator oraz wieloma innymi. High Visibility spędziła 12 tygodni na liście przebojów w Szwecji, gdzie pokryła się złotem. Zespół wyruszył na trasę po Skandynawii i Europie, na którym grali z nieznanym jeszcze wtedy The Hives w roli ich suportu. W tym czasie płyta została wydana w Stanach Zjednoczonych, do której w końcu przeniosły się koncerty zespołu, co zostało udokumentowane na filmie Goodnight Cleveland. Tytuł nawiązuje do słynnego mockumentu This is Spinal Tap, w którym jeden z muzyków, Derek Smalls, krzyczy „Hello Cleveland” do widowni, podczas gdy muzycy próbują odnaleźć drogę na scenę. Andersson sparafrazował wyrażenie, żegnając się z publicznością w Agora Ballroom.

Na początku 2002 roku zespół wydał pierwszą kompilację z utworami nie wydanymi wcześniej na żadnym albumie, zatytułowaną Cream of the Crap, Vol. 1. Niedługo po tym grupa nagrała 20 utworów, z czego 13 z nich znalazło się na następnym albumie, By the Grace of God. Odniósł on największy sukces komercyjny, debiutując na drugim miejscu w Szwecji i ósmym w Finlandii, po czym pokrył się złotem w ich rodzimym kraju. Utwór tytułowy spędził siedem tygodni na szwedzkiej liście przebojów i był często puszczany w krajowych stacjach radiowych i telewizyjnych. The Hellacopters otrzymali szansę otwarcia występów The Rolling Stones i ZZ Top w Sztokholmie i Helsinkach.
Przed następną sesją nagraniową muzycy zdecydowali się na przerwę od występowania pod szyldem grupy, skupiając się na swoich projektach pobocznych. Nicke Andersson rozpoczął współpracę ze Scottem Morganem, zakładając zespół The Solution, który wydał krążek Communication! w 2004 r.; wystąpił również w charakterze dodatkowego wokalisty na płycie The Cardigans, Long Gone Before Daylight. Dahlqvist rozpoczął granie w zespole Thunder Express oraz nagrał płytę Fula Gubben Hitler ze szwedzkim tekściarzem i piosenkarzem Stefanem Sundstromem. Podczas koncertów w ramach promocji krążka występował razem Mattiasem Hellbergiem.

W czasie, gdy grupa była w stanie zawieszenia, do sklepów trafiła druga część kompilacji Cream of the Crap. Według muzyków, materiału miałoby starczyć na kolejne dwa krążki z serii, jednak nie znalazły się one w planach. Eriksson i Lindstrom, przed dołączeniem do reszty, odbyli małą trasę po Włoszech w charakterze DJ-ów. W 2005 roku światło dzienne ujrzała następna płyta – Rock & Roll is Dead. Tytuł nawiązuje do opinii członków grupy na temat kondycji przemysłu muzycznego. Zadebiutował on na trzecim miejscu w Szwecji i dotarł do Top 20 w Finlandii. W marcu 2006 r. The Hellacopters powrócili do Stanów Zjednoczonych, jak i koncertowali później w Szwecji razem z The Hives, Millencolin, Backyard Babies i The Soundtrack of Our Lives w ramach trasy Where The Action Is Tour. Utwór „Nothing Terribly Now” był przywoływany przez członka E Street Band, Stevena Van Zandta jako jeden, z jego ulubionych garażowych kompozycji.

12 października 2007 r. zespół ogłosił, iż kończą działalność po wydaniu następnego krążka, Head Off, zawierającego zbiór coverów. Według muzyków, taki stan rzeczy podyktowany był tym, iż to najlepszy czas na taką decyzję, póki zespół posiada uznaną markę. Ucięli również głosy, iż taki stan rzeczy wziął się z narastających napięć między nimi. Płyta, pomimo kompilacji coverów, została wydana jako następny regularny krążek w dyskografii. Hakansson nadmienił, iż to odpowiednia chwila na taki ruch, by słuchacze mogli zapoznać się z nowymi zespołami po rozpadzie The Hellacopters. Płyta zadebiutowała na czwartym miejscu w Szwecji oraz w Top 20 w Finlandii i Norwegii. Ostatnie dwa koncerty zespół zagrał w Debaser Medis w Sztokholmie, 25 i 26 października. Transmisja live z koncertów była streamingowana na oficjalnym kanale grupy w serwisie MySpace. Podczas tych występów na widowni znaleźli się przyjaciele oraz zaprzyjaźnieni muzycy z takich zespołów, jak: Sahara Hotnights, Entombed, Burst oraz Stefan Sundstrom, Texas Terri czy Pernilla Andersson. Zespół wydał jeszcze podwójny koncertowy album, inspirowany podobnymi z lat 70-tych, z zapisem koncertów z trasy Tour Before the Fall.

Nicke Andersson kontynuował grę w swoim zespole Death Breath, planując wydanie solowego krążka. Wyraził chęć stworzenia płyty i wyruszenia w trasę z The Solution. Problemem były jednak aktywności innych muzyków. Muzyk powołał do życia Cold Ethyl, jednak zespół nie przejawiał aktywności nagraniowych czy też koncertowych. Robert Dahlqvist powrócił do Thunder Express, z którym wydał szwedzkojęzyczny krążek Dunder Taget, na którym teksty napisał Stefan Sundstrom. Kenny Hakansson wraz z duńskim perkusistą, Baby Woodrosem stworzył projekt zespołu, z pogranicza rocka psychedelicznego. Aktualnie występuje w swoim zespole Tramp oraz pracuje w muzycznym domu kultury, zwanej Black Sheep w Solnej. W marcu 2016 została wydana pierwsza biografia zespołu w języku francuskim, zatytułowana „The Hellacopters, du kérosène dans les veinesThe Hellacopters, du kérosène dans les veines”. Autorem książki jest Rudy Charis. W 2018 roku planowane jest wydawnictwo w języku angielskim.

3 lutego 2017 r. zespół, za pomocą oficjalnego konta na portalu Facebook opublikował wiadomość o śmierci Roberta Dahlqvista. Podczas, gdy przyczyna śmierci była początkowo nieujawniona, dystrybutor muzyczny grupy, Sound Pollution, stwierdził, iż przyczyną zgonu było utonięcie w wannie w wyniku ataku epilepsji. Tuż przed śmiercią muzyk zagrał parę koncertów, mając zaplanowane następne, jak również kończył nagrania do solowego krążka pod pseudonimem Strangen.

W lipcu 2016 r. zespół ogłosił iż oryginalny skład zespołu powróci, by dać występy z okazji dwudziestej rocznicy wydania debiutanckiego krążka, począwszy od koncertów na Sweden Rock Festival. W ramach tej okoliczności zespół wydał ekskluzywne, dwunastocalowe płyty winylowe z utworami „My Mephistophelan Creed” i „Don’t Stop Now”, napisanymi podczas sesji nagraniowych do pierwszej płyty, lecz nagranymi dopiero teraz. The Hellacopters koncertowali później na dużych festiwalach w 2016 i 2017 roku, między innymi na Roskilde Festival 2017. Podczas występów w 2017 r. Kenny’ego Hakanssona zastąpił basista New York Dolls, Sami Yaffa.

Styl
Mocno zainspirowani wczesnym Kiss, punkowymi i rockowymi zespołami jak MC5, Ramones, Sex Pistols, The Damned, The Stooges i The Heartbreakes oraz Venom, Blue Cheer czy Motorhead, debiutancki krążek – Supershitty to the Max! – zawiera szybkie utwory, pełne przesterowanych gitar. Drugi album pozostawał w tej samej otoce brzmieniowej, lecz zwierał już bardziej dopracowane i zwarte kompozycje. Grande Rock przyniosło zwrot zespołu w stronę muzyki i rockowego brzmienia lat 70-tych. Muzyka ewoluowała wraz z kolejnymi latami, jednak konstrukcja utworów ciągle opierała się głównie na trzech akordach oraz powtarzalnym refrenie. Na późniejszych wydawnictwach można usłyszeć soulowe wpływy na wokal Nicke Anderssona, które przyswoił wraz z występami ze swoim soulowym zespołem The Solution. The Hellacopters w przeciągu swojej kariery nagrali covery takich artystów, jak: Radio Birdman, Misfits, Smokey Robinson, Nationalteatern, Alice Cooper, The Nomads, April Stevens, Sonic’s Rendezvous Band, The Dictators, Love i wielu innych. Andersson przedstawił później, iż istnieje różnica pomiędzy muzyką, która ich inspiruje, a tą, która ma wpływ na ich brzmienie, podając przykład Guya Clarka, piosenkarza country, który inspiruje go jako tekściarza, lecz nie wywołuje to wpływu na brzmienie zespołu.

Line up

Nicke Andersson – wokal, gitara (1994 – obecnie)
Andreas Tyrone Svensson „Dregen” – gitara (1994 – 1997, 2016 – obecnie)
Matz Robert Eriksson – bębny, perkusja (1994 – obecnie)
Anders Lindström – organy, pianino (1996 – obecnie; jako pełnoprawny członek od 1999)

Muzycy koncertowi
Sami Yaffa – bas (2017 – obecnie)

Byli muzycy
Kenny Håkansson – bas (1994 – 2016)
Jens Robert Dahlqvist – gitara (1999-2008; zmarły w 2017)
Danne Andersson – gitara (1997)
Mattias Hellberg – gitara (1997-1998)

Dyskografia

Albumy studyjne
1996 Supershitty to the Max!
1997 Payin’ the Dues
1999 Grande Rock
2000 High Visibility
2002 By the Grace of God
2005 Rock & Roll Is Dead
2008 Head Off

Albumy kompilacyjne
2002 Cream of the Crap Vol. 1
2004 Cream of the Crap Vol. 2
2006 Air Raid Serenades

Edytuj wiki

Nie chcesz oglądać reklam? Subskrybuj teraz

Zewnętrzne linki

API Calls