travelintime

światło i cień, dym i ogień



(...) człowiek podziwia, być może, piękno i wielkość Przyrody lub też może jest przerażony nieposkromioną siłą pędu huraganu, albo czuje, że rzeczy toczą się fatalnie w kierunku wyznaczonym przez samą Przyrodę i że nic nie może zapobiec nieszczęściu.

Chudy był zawsze i opalony, z brzuchem wydętym, a zapadłymi policzkami; czuprynę miał konopną, białą prawie i spadającą na jasne, wytrzeszczone oczy.

Niech pan przypomni sobie dzban Mahometa, który nie zdążył się wylać, chociaż prorok obleciał na koniu cały raj. Dzban - to właśnie te pięć sekund, to zbyt przypomina pańską harmonię, a Mahomet był epileptykiem. Niech pan się strzeże. To choroba.

Jest wieczór, proszę pana, dobrnęliśmy do wieczoru. Mój przyjaciel próbuje to kwestionować i muszę przyznać, że straciłem nawet na chwilę pewność. Nie na darmo jednak przeżyłem ten długi dzień i mogę zapewnić pana, że kończy on już swój repertuar. (Pauza.) No a jak się pan czuje?

Gwałtowny spór między kilkoma osobami i wojownicze tupanie pewnej ilości nóg, przeplatane niepokojącymi pauzami, w czasie których z całą łatwością można było usłyszeć trwożliwy brzęk skrzydeł spłoszonej muchy - oto wrażenia, które dzisiejszego poranku zaatakowały moją rozespaną świadomość.

W powietrzu zabrzmiała pieśń, przy której wstrząsły się szyby budynku; zagłuchły wszystkie inne odgłosy - pieśń prawdziwie żelazna; rzekłbyś, nieludzkie, dźwięczały nią płuca - pieśń na nutę stu młotów bijących w takt jej słowem.

Myślę, że niedługo będę się już zbierał, bo jestem już bardzo zmęczony tułaniem. A wtedy liczę, że będę mógł przyjść do Ciebie i długo, długo pogadać.

Wsiadły do dorożki, która wyglądała jak olbrzymi nietoperz, zaprzężonej w astmatycznego konia, i przejechały przez wyludnione miasto, gdzie na ulicach, nieskończenie długich i przeżartych saletrą, rozbrzmiewały ćwiczone na fortepianie gamy, takie same, jakich słuchała Fernanda w godzinie sjest młodości.

Stojąc tak na chodniku z zadartą głową i przyglądając się opuszczonemu budynkowi, jego dziwnym, lekko pochyłym stropom i wąskim szparom okien, czuła się naprawdę dziwnie.

Ty nie możesz tego ogarnąć, w żaden sposób, nijak, nigdy. To natomiast może ciebie objąć.