herman78

Ottodebeste wrote:

Met ironie kun je al 't één en ander bijplamuren - altijd handig. En Davies had dat inderdaad naar mijn gevoel erg, erg goed door :) Bij mij is het ietsje sneller bergaf gegaan met het intens volgen van popmuziek. Zo rond "White Blood Cells" begon ik me af te vragen: "Waarom koop ik dit?". Niet dat die die cd zo slecht was (integendeel) - maar ik was als een soort stresskikker steeds op zoek naar iets nieuws. Terwijl er zo veel dingen in het verleden lagen (en in andere genres) waar ik geen flauw benul van had. Af en toe hoor ik wel leuke dingen - zoals Battles twee jaar geleden. Maar dat "Wauw! Wat is dit?"-gevoel heb ik al een tijdje niet meer gehad bij popmuziek. Dat zeg ik nu maar wie weet wat ik binnen dit en zes maanden hoor :)

View Profile | Reply

Ottodebeste wrote:

Wel ja, "Rain Man" was zo'n film die je met je ouders kon zien ("Dead Poets Society" was er ook zo één) - en iedereen had een leuk avondje film beleefd. Ik mis dat soort films wel af en toe :)

View Profile | Reply

Ottodebeste wrote:

"Hey - ik heb dat al 'ns ergens gehoord - en beter". Of: misschien heb ik gewoon te veel popmuziek beluisterd tussen mijn veertiende en twintigste. Kan ook :)

View Profile | Reply

Ottodebeste wrote:

"Rainy Day in June" bedoel je, denk ik. Dat is inderdaad nogal dramatisch - vooral dat zinnetje: "Everybody felt the rain" scoort hoog op de drama-meter. Is ook niet meteen een favoriet van mij, moet ik zeggen (alhoewel ik het verrrre van slecht vind, hoor ;-) ). Nee, ik heb eerder voor nummers als "Rosie" of "Autumn Almanac" - waar Davies die stemmen van de personages heel geloofwaardig neerzet (vind ik toch). "Rosie - you mean all the world to me." Je hoort die moeder die haar dochter heel hard mist doorklinken in de stem en die tekst van Davies - en in "Autumn Almanac" hoor je dan weer de stem van een bewoner van een rijhuisje in een volksbuurt. Vind ik dan :) Ik moet trouwens zeggen dat ik bar weinig affectie voel met de muziek uit de periode waarin we twintigers waren, behalve The Streets kan ik niet meteen op een naam komen die me warm deed lopen. Battles - dat dan weer wel. En er waren ook een paar nummers van Black Rebel Motorcycle Club - maar meestal was het dat gevoel van:

View Profile | Reply

Ottodebeste wrote:

Nadat ik "Dogville" had gezien, voelde ik me op één of andere manier gechanteerd. Von Trier speelde de hele tijd in die film met onschuld & puurheid - om op het laatst van de film toch maar snel even aan te strepen dat slechtheid "des mensen" is. En hij flikt dat wel meer - zie "Dancer in the Dark" of "Breaking the waves". Ik vind dat eigenlijk nogal een platte manier van film maken. Maar ik zeg het nog 'ns: die film "Antichrist" interesseert me wel - maar ik heb niet meteen zin in zoiets intens op dit moment. Ik vrees dat ik uiteindelijk gewoon iemand ben die hou van films als "Playtime", "Rain Man" of "Umberto D." - van die filmpjes die gewoon een dagdagelijks verhaaltje willen vertellen (met alle zijverschijnselen) :) Laat ik duidelijk stellen: mijn smaak verschilt niet zoveel van de gemiddelde Veronica-kijker, denk ik :)

View Profile | Reply

Ottodebeste wrote:

Nu vind ik die nummers van Ray Davies niet meteen écht somber. 't Is eerder alsof Davies in zijn liedjes wat reserve aan de dag legt. Wat wel haaks stond op de heersende trend van peace, love & understanding. Trouwens, over heersende trends gesproken - zag het lijstje van OOR over de "tien definitieve platen" van de jaren '00 en ik kon mijn ogen bijna niet geloven: The Strokes (was die plaat nu écht zo denderend?), Queens of the Stone Age met hun tweede langspeler (huh?) en Radiohead met Kid A - zou 't kunnen dat de popjournalistiek volledig versplinterd is?

View Profile | Reply

Ottodebeste wrote:

't Is alsof de cineast daarmee lijkt te willen zeggen: "Alstublieft, beste kijker - omdat u twee of drie uren wou spenderen aan mijn film - geef ik u nu een alles-verklarende oplossing! - fantaseer of denk vooral alstublieft niet verder over mijn prent - want morgen moet u weer braafjes aan de slag voor de vaderlandse economie en dan moet u geest even helder blijven als een klaterend bergriviertje!"

View Profile | Reply

Ottodebeste wrote:

Moet bekennen dat ik een tikje *bang* ben om Antichrist te bekijken. Ik las er ondertussen al een paar artikels, interviews en recensies over. En die film intrigeert me nogal - maar de stills die ik zag leken me nogal erg intens. Moest op een manier weer denken aan de "Requiem for a dream"/"Pi"-ervaring. Daarmee bedoel ik films die bijna een visuele aanslag plegen op de kijker. Eigenlijk ben ik dol op entertainment - zag onlangs een film uit de jaren tachtig met John Candy & Richard Pryor, en ik amuseerde me daar geweldig mee. En net omdat ik gek ben op entertainment, begrijp ik niet zo goed waarom films die eventjes proberen onder de radar te vliegen - meteen worden bedacht met die etiketjes "academisch" of "moeilijk". Ik bedoel maar: een film van Haneke is toch bijlange geen film van Peter Greenaway? En Haneke serveert de kijkers toch ook geen raadseltjes? Want bestaat er iets saaiers dan een film die de kijker trakteert op een oplossing van een raadsel/probleem?

View Profile | Reply