White LiesNie 7 II – White Lies, Hatifnats
Od niedzieli próbuję się otrząsnąć, ogarnąć, wrócić na ziemię - i nijak mi to nie wychodzi.
7.02.2010. Stodoła.
1. Publiczność.
Ja- wieczna malkontentka -chcę powiedzieć, że publiczność była genialna. Na poziomie. Super. Stresowałam się potencjalną możliwością natłoku hołoty, jak na Franzu Ferdinandzie chociażby - a tu pełna kultura, szacun i respect. Oczywiście jako do masy. Obleśnie bekający osobnik za mną, nieczytate analfabetki pod sceną - to swoją drogą, miałam ochotę przegryźć im tętnice. Ale szkoda zębów. I nerwów. A przede wszystkim koncertu.
2. Koncert.
Harry. Jack. Charles. Trzy chłopaczki z mocno nienachalną urodą ziemniaków, którzy debiutują TAKĄ płytą. I wychodzą na scenę w jakiejś tam Polsce, jakiejś tam Warszawie, sami nieświadomi tego, co się stanie. Ryki tysiąca gardeł już podczas pierwszej piosenki i oczy jak pięciozłotówki u Harry'ego. I tak już do końca.
Publiczność wydzierała z siebie jakieś nieodkryte dotąd złoża energii. Z każdą sekundą chciało się krzyczeć głośniej, skakać wyżej, klaskać mocniej, dać z siebie więcej niż wszystko - a w zamian otrzymywać dokładnie to, co zespół dawał: radość, energię, muzykę, podziw i szacunek. Kiedy Harry mowi, że stary kawałek, że pewnie nie znamy, że nie wie czy polubimy - a tłum śpiewa z nim (btw mój ulubiony refren 'you still love him buy she does too, she'll take him far away from you'). Kiedy próbują coś powiedzieć, ale publiczność nie daje dojść do słowa, bo jedyny sposób w jaki jest w stanie wyrazić uznanie i wdzięczność to olaski - więc trzeba klaskać długo, głośno, bezgranicznie. Ja osobiście na koncertach uwielbiam momenty, kiedy wokalista nie musi śpiewać, bo pbliczność robi to perfekcyjnie za niego i miałam to już od pierwszej piosenki 'keep on running, keep keep on running, there's no place like home'. I później już cały czas, większość ludzi znała słowa całej płyty na pamięć. W życiu jeszcze teksty o śmierci nie sprawiały mi tyle radości i szczęścia. Było absolutnie magicznie, niesamowicie i o wiele za krótko. Po koncercie, choć fizycznie czułam się wyprana i wyżęta ze wszystkiego (oprócz uczuć, tu akurat nastąpiła dzika kumulacja) miałam wrażenie, że mogę góry przenosić, nie ma rzeczy niemożliwych, a życie - póki trwa - tak naprawdę jest piękne.
3. Aaa, support!
Lubię muzykę Hatifnatow na żywo. Wiedziałam że dają radę, wierzyłam że dadzą i teraz, a i przyjęcie przez pubiczność mnie zaskoczyło. O wiele cieplejsze niż się spodziewałam. I tu znów szacun i ukłony w stronę wszystkich, którzy tamten wieczór spędzili w Stodole. Respect.
4. Następny dzień.
Koło południa wciąż nieochłonięte pojechałyśmy z H. na lotnisko. I najbardziej nieoczekiwane spotkanie - White Lies przy wejściu! Zaciesz na naszych twarzach niemal przygłupi. Rozmowa z zespołem na uwieńczenie tego mistycznego wydarzenia wieczora poprzedniego.
I zaciesz na twarzy do dziś, a autografy w portfelu.
...but if judgement day is starting tonight at least i know i was right and i'lbe laughing atthe end of the world.
White Lies
Od niedzieli próbuję się otrząsnąć, ogarnąć, wrócić na ziemię - i nijak mi to nie wychodzi.
7.02.2010. Stodoła.
1. Publiczność.
Ja- wieczna malkontentka -chcę powiedzieć, że publiczność była genialna. Na poziomie. Super. Stresowałam się potencjalną możliwością natłoku hołoty, jak na Franzu Ferdinandzie chociażby - a tu pełna kultura, szacun i respect. Oczywiście jako do masy. Obleśnie bekający osobnik za mną, nieczytate analfabetki pod sceną - to swoją drogą, miałam ochotę przegryźć im tętnice. Ale szkoda zębów. I nerwów. A przede wszystkim koncertu.
2. Koncert.
Harry. Jack. Charles. Trzy chłopaczki z mocno nienachalną urodą ziemniaków, którzy debiutują TAKĄ płytą. I wychodzą na scenę w jakiejś tam Polsce, jakiejś tam Warszawie, sami nieświadomi tego, co się stanie. Ryki tysiąca gardeł już podczas pierwszej piosenki i oczy jak pięciozłotówki u Harry'ego. I tak już do końca.
Publiczność wydzierała z siebie jakieś nieodkryte dotąd złoża energii. Z każdą sekundą chciało się krzyczeć głośniej, skakać wyżej, klaskać mocniej, dać z siebie więcej niż wszystko - a w zamian otrzymywać dokładnie to, co zespół dawał: radość, energię, muzykę, podziw i szacunek. Kiedy Harry mowi, że stary kawałek, że pewnie nie znamy, że nie wie czy polubimy - a tłum śpiewa z nim (btw mój ulubiony refren 'you still love him buy she does too, she'll take him far away from you'). Kiedy próbują coś powiedzieć, ale publiczność nie daje dojść do słowa, bo jedyny sposób w jaki jest w stanie wyrazić uznanie i wdzięczność to olaski - więc trzeba klaskać długo, głośno, bezgranicznie. Ja osobiście na koncertach uwielbiam momenty, kiedy wokalista nie musi śpiewać, bo pbliczność robi to perfekcyjnie za niego i miałam to już od pierwszej piosenki 'keep on running, keep keep on running, there's no place like home'. I później już cały czas, większość ludzi znała słowa całej płyty na pamięć. W życiu jeszcze teksty o śmierci nie sprawiały mi tyle radości i szczęścia. Było absolutnie magicznie, niesamowicie i o wiele za krótko. Po koncercie, choć fizycznie czułam się wyprana i wyżęta ze wszystkiego (oprócz uczuć, tu akurat nastąpiła dzika kumulacja) miałam wrażenie, że mogę góry przenosić, nie ma rzeczy niemożliwych, a życie - póki trwa - tak naprawdę jest piękne.
3. Aaa, support!
Lubię muzykę Hatifnatow na żywo. Wiedziałam że dają radę, wierzyłam że dadzą i teraz, a i przyjęcie przez pubiczność mnie zaskoczyło. O wiele cieplejsze niż się spodziewałam. I tu znów szacun i ukłony w stronę wszystkich, którzy tamten wieczór spędzili w Stodole. Respect.
4. Następny dzień.
Koło południa wciąż nieochłonięte pojechałyśmy z H. na lotnisko. I najbardziej nieoczekiwane spotkanie - White Lies przy wejściu! Zaciesz na naszych twarzach niemal przygłupi. Rozmowa z zespołem na uwieńczenie tego mistycznego wydarzenia wieczora poprzedniego.
I zaciesz na twarzy do dziś, a autografy w portfelu.
...but if judgement day is starting tonight at least i know i was right and i'lbe laughing atthe end of the world.
White Lies
