Journal

I was fairly adamant about not doing a Best of the Decade list, songs or albums, until just a couple of days ago. The project just seemed like to big of an undertaking; there are always going to be gems that you find out about late, and I didn't want a decade spanning list to be just a reflection of what I was into the month I made it. I've come around though, realizing that all I needed were some parameters. Some light genre separation, a 24 hour window to think of songs and order, and best efforts not to repeat an artist (rule broken only twice) have resulted in the following. If I did this last week could there have been 50% different songs? If I did this a week later would there be 100% different rankings? Of course. So enjoy with a grain of salt, and consider that the track I listened to the most this decade is from 1991 before judging my selections too harshly.

Electronic
15. Air - Cherry Blossom Girl
14. Memory Tapes - Bicycle
13. múm - Green Grass of Tunnel
12. Dan Deacon - Snookered
11. Salem - Skullcrush
10. Worm Is Green - This Time
9. Fever Ray - I'm Not Done
8. Justice - D.A.N.C.E.
7. Azeda Booth - In Red
6. Daft Punk - One More Time
5. Björk - Pagan Poetry. This standout track from the stunning Vespertine sounds as daring now as it did in 2001. The track is brutally cold, yet somehow "warm" sounding at the same time.
4. The Knife - The Captain. The best song on the decade's best record. Three minutes of ambiet wooshing to set the stage Karin's most disturbed vocal performance of her career and impecable pacing result in tension like I'd never heard before.
3. Fuck Buttons - Sweet Love for Planet Earth. It's the ugliest pretty song I know. It may be ten minutes of mostly feedback, but I find a new layer with every listen.
2. M83 - Run Into Flowers. Now synth heroes, back in 2004 M83 was building their shoegaze cred with supremely gradifying compositions, this being their best.
1. The Knife - Heartbeats. How the hell could a self-released track from a masked brother-sister duo from the Swedish wilderness become an ubiquitous crossover sensation? By being dead perfect.


Metal/Hardcore/Punk/post-Metal, Hardcore, Punk
15. Jay Reatard - My Shadow
14. Agalloch - Falling Snow
13. In Flames - Pinball Map
12. The Hope Conspiracy - Truth and Purpose
11. Cult of Luna - Finland
10. Thursday - Standing on the Edge of Summer
9. At the Drive-In - Invalid Litter Dept.
8. Misery Signals - The Year Summer Ended in June
7. American Nightmare - AM/PM
6. mewithoutYou - In a Sweater Poorly Knit
5. Tomahawk - God Hates a Coward. This is one of many memorable cuts from Mike Patton's best post-Faith No More project.

4. Mastodon - Colony of Birchmen. The riffs of old Mastodon blending with the melody of new Mastodon. This is THE transition track.
3. Converge - Jane Doe. This 11 minute epic was Converge's first full jump into doom, solitifying the album of it's namesake as a classic and laying the groudwork for the band's following decade defining releases.
2. The Dillinger Escape Plan - Phone Home. I just love the perfect blend of classic Dillinger madness with industrial influenced control and hooks. Haters be damned: I'm not afraid of a chorus, so why should DEP have to be?
1. Jesu - Silver. This is actually a fairly simple song, but Justin Broadrick turns a few harpsi chord notes and swirling distortion into the "biggest" sounding track I know. The result of his overt discretion is a beautiful mountain to climb. Silver's just another gold indeed.

Hip-Hop/Rap
15. Lupe Fiasco - Kick Push
14. Dizzee Rascal - I Luv U
13. Ghostface Killah - Biscuits
12. T.I. - What You Know
11. Masta Killa - School
10. The Cool Kids - Black Mags
9. Wu-Tang Clan - Stick Me For My Riches
8. OutKast - Ms. Jackson
7. Jay-Z - Heart of the City (Ain't No Love)
6. Kanye West - Can't Tell Me Nothing
5. Raekwon - Cold Outside. The Chef might be rap's comeback of the decade. If I knew OB4CL2 would be this good I could have waited another 14 years.
4. Lil' Wayne - Sky is the Limit. Wayne's best work has always been on his mixtapes, and he's never sounded more dangerous and unleashed as on this cut. (I've got my 40 cal tucked in my PRPs. What do you expect, I'm from New Orleans?)
3. M.I.A. - Bucky Done Gun. A few years before M.I.A. was a Pineapple Express pin-up, she was busy mashing beats from foreign slums and becoming the critical darling that was too weird for mainsteam rap fans. Hipster douchebags to the rescue!

2. Ghostface Killah - Shakey Dog. If anyone doubts Ghostface as simply the BEST narrative rapper in the world, they clearly haven't heard a verse from Fishscale.
1. Clipse - Hello New World. This is a true banger that's a how-to for successful crack dealers moving into the suburbs. With Malice and Pusha T's instructions and tales woven seamlessly through Pharrell's almost tribal production, Clipse have bottled rap perfection.

Singer-songwriter/Alt. Coutry/Folk
15. The Jayhawks - Save It For a Rainy Day
14. Thomas Dybdhal - If We Want It, It's Right
13. Justin Townes Earle - Good Life
12. Drive-By Truckers - The Righteous Path
11. Iron & Wine, Sodom, South Georgia
10. Magnolia Electric Co. - What's Broken Becomes Better
9. Bonnie "Prince" Billy - Where is the Puzzle?
8. Deer Tick - Smith Hill
7. Ryan Adams and The Cardinals - If I Am a Stranger
6. Bon Iver - Re: Stacks
5. Sun Kil Moon - Pancho Villa. I love how a song about a guy on a horse actually gallops along.
4. Ryan Bingham - Sunrise. This ranking may be a little like relying solely on the futures market, but Bingham's songwriting is reaches the point of flawlessness by the back half of his debut record.
3. Songs: Ohia: Just Be Simple. Jason Molina has written hundreds of introspective downers, (see # 10), and this happens to be his finest. I just love the old timey feel of the pedal steel throughout the track. ("And everything you hated me for, honey there was so much more, I just didn't get busted.")
2. Smog - Let Me See the Colts. Bill Callahan's ode to the male ego's need for "freedom" as defined by open spaces makes me want to move back to the mountain time zone.
1. Steve Earle - Over Yonder (Jonathan's Song). No one, and I mean no one (sorry Cash), does first-person death row songs like Steve Earle. Earle has become the face of the anti-death penalty movement, and his artistic contribution to that cause is more valuable than any check he could sign. "You can give my radio to Johnson, Tibideau can have my fan. Send my Bible home to Mama, and call her every now and then."


Rock/Pop/Indie (now we're getting into the nitty-gritty)
25. Wolf Parade - This Heart's On Fire
24. Animal Collective - Peacebone
23. Sufjan Stevens - For The Widows In Paradise, For The Fatherless In Ypsilanti
22. Andrew Bird - Tables and Chairs
21. Spoon - The Way We Get By
20. Andrew W.K. - Never Let Down
19. Portishead - Machine Gun
18. The White Stripes - Black Math
17. Wilco - Jesus, Etc.
16. Brian Eno & David Byrne - Life Is Long
15. Panda Bear - Bros
14. Broken Social Scene - It's All Gonna Break
13. Phoenix - Sometimes In a Fall
12. Xiu Xiu - I Luv the Valley, Oh!
11. Beirut - Postcards From Italy
10. The National - Mr. November
9. Radiohead - Idioteque
8. TV on the Radio - Playhouses
7. Modest Mouse - 3rd Planet
6. Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
5. The Strokes - Hard to Explain. With one 30 minute record the Strokes put rock back on top of the heap. Dirty long hair, leather jackets, tight jeans, and groove after groove. It's a simple formula for eternal coolness that is perfectly summed up here.

4. Battles - Atlas. A thumping, tom heavy drum beat, nearly Dillinger-worthy riffing, and vocals modulated to the point of robotics, all meet here for to create the most head-scratching, ballsy opening single of the decade.

3. Sigur Rós - Hoppipolla. I love transition albums and songs (note my recent obsession with The Unforgettable Fire). For some reason it's just as interesting to hear how a band got from point A to point B than listening to either of those points. Sigur Ros needed a bridge between their thundering epics like Untitled #8 and their pop ambitions. The joyus "Hippipolla", and most of the underrated Takk record, prove that sometimes it is indeed about the journey.

2. Band of Horses - The Funeral. I've always been a total sucker for an anthem, and these lists are no exception. There was no better song this decade to crank in the car, sing along with at a live show, or recommend to a friend looking for something new, but still safe. BoH struck gold with this track, with even the most casual of music fans being able to find an emotional connection with Ben Bridwell's Neil Young-esque vocal performance and the eventual release of the chorus. The quiet/loud dynamic is used perfectly, as a means to highlight the rawness of the topic. All of the songs here could eventually become classics in their own right, but "The Funeral" is the only one that was a song for the ages from it's first spin.

1. Yeah Yeah Yeahs - Maps. The difficulty of long-distance relationships is a topic that everyone has experience with and an awareness of its pitfalls. But this is the song that taps into the feeling of why we continue to jump into them willingly; that feeling that you can beat space, that you can beat separation and show all your friends that you weren't delusional about the future. "Maps, wait, they don't love you like I love you." That line alone explains the fight of distance as clearly and honestly as any novel could. Karen O shouts "I'll stay the same!" at the top of her lungs as the song approaches its apex, signaling that she'll hold up her end of the bargain, even though she knows it's doomed onset ("don't stray . . ."). The final scene of Annie Hall finally has its musical counterpart. Why do we put ourselves through all this? Because . . . well just because we have to try.

The Notwist @ Leipzig Conne Island, 17.02.2009

Mucha gente, buen sonido y un grupo de ancianos que suenan como adolescentes.
Travis @ Berlin Huxleys Neue Welt, 06.02.2009

Además de saltar muchas veces, buen sonido y repertorio por más de dos horas. Las mejores de la noche: Sing, Writing To Reach You, Closer, Turn, Driftwood, Flowers in the Window, Side, Love Will Come Through, Re-Offender... Y buenos también los teloneros, The Alexandria Quartet.
Oasis @ Berlin Arena, 18.01.2009

Neither a neverending line for getting in, a crowded Garderobe, or a permanent exodus of people coming and going across the stage could spoil this really good concert. We even met Fran Healy (Travis) afterwards!
Coldplay @ Berlin O2 Arena, 15/09/2008

Sacaron el show adelante cuando todo hacia presagiar lo peor (Martin estaba un poco afónico). Así de cerca vimos el concierto!
Björk@ Melt Festival, Ferropolis 20.07.2008

Salir a las 3 PM de casa; ir y volver en un Citroen; diferenciar this is hot de it feels warm; convencerse de gustos; cafés y un caipirinha; descubrir que se tiene Arcade Fire, Miranda July y demás del mundo indie en común; sólo escuchar Pagan Poetry de fondo sin realmente prestar atención; repetir las palabras de Björk al oido (coincidence makes sense only with you); diferenciar going out de dating; volver a casa a las 3 AM.
Radiohead @ Berlin Wuhlheide, 08.07.2008

Ni los desplazamientos, ni la lluvia torrencial, ni un hostel mal ubicado, pudieron evitar que escucháramos a estos genios. Para recordar: 15 Steps, Airbag, Bodysnatchers, Street Spirit, Reckoner, The National Anthem, Paranoid Android, Weird Fishes/Arpeggi, You and Whose Army, There There, My Iron Lung, y sobre todo No Surprises. PD: Jonny Greenwood y Thom Yorke son amos absolutos. Beatificación pero ya!
Hooverphonic @ Kesselhaus, Berlin. 08/05/2008

Oh no, it's not a catastrophe...
Portishead @ Columbiahalle, Berlin. 03/04/2008

Había esperado desde 1997 para verles, y no decepcionaron. Velada espectacular, donde se repartieron entre las del Third (Hunter, Plastic, The Rip y Nylon Smile las mejores), y un buen puñado de clásicas (Sour Times, Over, Glory Box, Only You...). El Dandy fue parte también de esta enésima aventura berlinesa, que dejará como recuerdo un chofer camerunés en el mitfahr qui parle francais, el Irish Pub en Europa Center lleno de horrores (fotos de esto en alguna otra oportunidad), y el ir y venir entre Schönefeld y la Hbf.
Una de Interpol

...que me habia olvidado subir, de la tocada en el Columbiahalle (Berlin), 17/11. La mejor de la noche, sin dudas, Obstacle 1, que tocaron segunda. Telonearon Blonde Redhead, que no les conocia, y que ahora estoy super enganchado a su album 23.
Cloud Cult @ UW Memorial Union Terrace, 28/06/2007

Una gran cantidad de hippies (de los verdaderos), emos y modernos. Mientras tocaba la banda, dos amigos de ellos pintaban detrás. Y fue gratis!!
Jose Gonzalez @ UW Madison Memorial Terrace, 03/05/07

Lo mejor fue que, aparte de los buenos temas del Veneer (Stay in the shade), también incluyó en el repertorio algunos de los que toca con Zero 7, y al final hasta un cover de Massive Attack (Teardrop).
Headlights (en la foto), + Decibully. 9/22/06

Club 770, UW Memorial South
Coldplay + Richard Ashcroft @ Milwaukee Bradley Center, 19/03/2006.

I was aware of how great are those Coldplay shows (i've already seen them last november back in Madrid) but what was totally unexpected was listening some The Verve classics (Sonnet, Lucky Man, and closing with Bitter Sweet Symphony). Three birds, one stone.

Let's keep this moving. The timetable on this is whenever I damn well feel like it.

90. Keyshia Cole - A Different Me
One quick look at Keyshia Cole on the cover of her third album and you’ll notice something’s changed. Frankly I’m a little relieved, as I always thought that Cole’s positioning of herself as the go-to gangster girlfriend was fairly demoralizing and a disservice to her rapidly growing talents. Gone are the mangy wifebeaters, the fire engine red hair and the tacky Cruella DeVile white streak. Instead, Keyshia is shown with an elegant black crop cut, expensive jewelry and a sexy one piece. Her tattoos are still visible least you forget the degree she earned from the school of hard knocks.
It’s a conscious choice of course. On the jazzy opener, fittingly titled “Make Me Over,” Cole even pleads to her man, “Make me expensive/ Make me high price.” Luckily for all those who have followed the travails of her and her recovering crack addict mother on her BET reality show, Coles’s latest collection of songs won’t leave anyone too completely blindsided. Cole is still a sucker for dramatic love ballads, the same type that have caused many to prematurely label her the heiress to Mary J. Blige’s still very much occupied throne, however the melodies on “A Different Me” are much stronger and veer away from the generic tunes that littered “Just Like You.”
In a day and age in which pop is blending more and more into contemporary R&B, it’s comforting to know there are at least a few artists clinging to 90s sensibilities and resisting blatant crossover attempts. That Keyshia, whose voice has always made me think of a person recovering from a cold, sells a ton of records without being a household name should be of no surprise. Tempos are slinky and seductive on tracks like “Thought You Should Know,” and the Monica duet, “Trust,” and just when you think things might be getting a little too lethargic, Cole throws in a completely left field Gregorian chant to open the sparsely gorgeous, “Erotic.” Even in the one moment where Cole leans towards her pop sensibilities on the “Irreplaceable” sounding “This Is Us,” the singer’s sheer sense of bravada and guttural emotion elevates it past featherweight territory. In this case, different means better.
Choice Cuts: Erotic, Trust, Thought You Should Know, Brand New


89. Portishead - Third
Like any good kid who grew up in the 90s, I always had a soft spot for Portishead’s deliriously bewitching brand of trip-hop loops and swanky chanteuse vocals. Despite disappearing for over a decade, Portishead’s influence was resounding, their songs constantly showing up on trippy television promos and in posh nightclubs everywhere. It’s hard to imagine the songs from “Third” reaching the same scale of high scale ubiquity, unless that is you have some friends into throwing abandoned warehouse parties.
“Third” is very much a Portishead album, although they’ve approached their material from a completely new angle this time around. Beth Gibbon’s hauntingly distinctive voice is always the band’s centerpiece, however it now sounds less like it’s shrouded in mist and smoke and more startlingly frank and wounded. Is it fair to say that I’m a tad disappointed? There’s obviously a ton of interesting experimentation going on, as evident in standouts like “Plastic” and “Machine Gun,” but “Third” isn’t quite fulfilling the sleepytime music I’m used to from the band. Too often the tracks lack a sense of communal space, floating off into areas too distant and abstract to connect to. Gibbon is still one of the best torch singers out there, and it’s nearly always a treat to hear her in moments of pure emotion like on the voice-cracking “Nylon Smile,” and she doesn't let any of the tracks ever fall completely out of line. One just has to recognize that this is an album that almost exists more in the head than it does the ears. An album I’m still unwrapping.
Choice Cuts: Machine Gun, Magic Doors, Plastic

88. Alesha Dixon - The Alesha Show
Don’t say reality television never did anything positive. All but lost in record label purgatory, Dixon revitalized her career after appearing on and winning “Strictly Come Dancing,” England’s version of “Dancing With The Stars.” Probably sensing her last chance at stardom was a ticking clock, Dixon assembled a crack team of producers and songwriters to give her a vibrant and infectious follow up album brimming with energy and obvious hits. First single “The Boy Does Nothing,” pays homage to the show that gave her a second chance, with a mambo rhythm and tongue in cheek lyrics (Does he wash up?/ never wash up/ He does nothing/ The boy does nothing) that’s tailor made for the high camp of televised ballroom. Elsewhere, Dixon taps into the 60’s revivalism, giving a nod to girl groups on “Cinderella Shoe” and putting on her best Dusty Springfield on the stomping “Chasing Ghosts.” Dixon is eager to please throughout, willing to put on as many hats as it takes to gain herself some followers, yet the irony free readings of cheese-tastic blasters like “Let’s Get Excited” and “Play Me” elevate would-be eye-rolling material into the musical equivalent of smiley face stickers. Just try to dislike her.
Like most pop records, there are some clunkers, but “The Alesha Show” is not short on catchy treasures such as the charmingly old fashioned “Italians Do It Better,” the Spanish guitar laden “Don’t Ever Let Me Go” and the unbelievably hooky “Hand It Over.” I wish we had her over here.
Choice Cuts: Hand It Over, Chasing Ghosts, Breathe Slow, Italians Do It Better

87. The Roots - Rising Down
Had you told me when this album came out that a year later The Roots would be the house band for Jimmy Fallon, I would have called you crazy. After listening to “Rising Down” the last thing I would expect the members of the Roots to do is laugh. This is a remarkably serious album, full of righteous anger, tackling politics, race and poverty in truly devastating ways. If the self-defeating album title and the crude early-American blackface characters adorning the album cover didn’t clue you into that from the get-go, song titles like “I Will Not Apologize” and “Lost Desire,” should make it more than apparent.
The Roots could have easily sold out. They’re one of the few bands with cross generational and genre appeal, yet instead they chose to make their most difficult album yet, full of cavernous beats and a remarkably raw stripped down production style. Sung hooks come in for brevity on tracks like “Unwritten” and the potent “Criminal,” and album closer “Rising Up” is damn near positive thanks to a go-go beat and soothing guest vocal from Chrisette Michele.
One can’t walk away from the album without noticing “Singing Man” though. In it, all three MCs drop by to deliver heartbreaking portrayals of suicide bombers, school shooters and child soldiers. They never condone, they just observe. That’s what the Roots have always done for us.
Choice Cuts: Criminal, Singing Man, Rising Up, Unwritten

86. Lil Mama - VYP: Voice of the Young People
I’d say Lil Mama shot herself in the foot. No, I’m not talking about the mind-boggling decision to bum rush Jay-Z and Alicia Keys on stage at this year’s VMAs (Child sit down), I’m talking about that album title. Voice of the Young People? Lil Mama is already 20 years old. That she chose to target a demographic that grows up and abandons you quicker than you can count your money, especially when she didn’t have to, is perplexing. So here we are, nearly three years after “Lip Gloss” and Lil Mama looks like a lost cause, and it’s not just because she can’t manage to stay in her seat. Little girls probably could use a positive rapper, but it didn’t have to be this one.
Truth is, after all the easy pot shots and taunts, Lil Mama actually CAN rap. Most will reject “Lip Gloss” as a disposable pop novelty, and while that may be true, it makes me wonder if people can ever recognize the inherent power in purposeful silliness. Say what you want, but she dominated on a track that had ONE singular element on it. I can’t say the same for a lot of other rappers.
What’s most surprising about this album is that beneath bubblegum songs like “G-Slide Tour Bus” and “Shawty Get Loose,” Lil Mama actually emerges as a self-reflective and damaged young woman caught in an identity crisis. “VYP” has a midsection of songs cloaked in pain and turmoil. On “L.I.F.E.,” she raps, “I wake up everyday to the same old foster mother/ I ain’t got no picture of my real mother/ she was a crack fiend/nothing like Pac’s mother. The hypnotizing “Stand Up” features lyrics as environmental as “the boys on the court playing basketball/ they’re baby fathers they’d rather be boy and that’s all.” “College” is downright puzzling, rapped from the perspective of a young girl told the prison she’s being taken to to visit her father in is actually a tour of a college campus. It doesn’t make complete sense, but it does show a desire towards risk-taking that can only serve her well in the future.
I’m not sure if these lyrics are autobiographical or not, but she display a strong sense of intelligence and awareness that actually allows her to verge on inspiring. In the best way possible, she’s the musical personification of “The Tyra Banks Show.” Now, just quit dressing up like a baby already.
Choice Cuts: Stand Up, L.I.F.E., College, Swim

85. Estelle - Shine
“Shine” is one of those albums that has highlights so dizzying, everything surrounding them tends to suffer. “American Boy” was a perfect clash of cultures, bridging the pond not only lyrically, but also uniting the cold stomp of American hip-hop with the light-hearted dance tendencies of The UK. It’s rare you can feel this sophisticated while being as equally grimy. She’s just as likable on “Wait A Minute” darting between cockney rapping and rhapsodic singing over Cab Calloway like big band darts.
It’s easy to see why everything else pales in comparison and the abundance of cooks in the kitchen does threaten to stifle her undeniable personality at times. Thankfully, Estelle is likable enough in each of her many different personalities that’s she able to switch from prickly barbs like “Weezy make it rain but I bring the umbrella” on “So Much Out The Way” to gentle Sunday soul throwbacks with Cee-Lo and John Legend. The reggae-esuqe tracks like “Come Over” and “Magnificent,” usually the embarrassing death knell for artists trying to expand their oeuvre, actually illuminate the often brash tart of her voice. Estelle has her shining moment
Choice Cuts: American Boy, Wait A Minute, Come Over, Pretty Please (Love Me)

84. Keane - Perfect Symmetry
I think I missed the “let’s hate Keane” memo. It seems I also missed an entire album in there somewhere. Obviously something has changed since I last took notice. On “Perfect Symmetry,” Keane is still aiming for the kind of lighters in the air arena rock that U2 or Coldplay have been able to manage for so many albums, however, aware they’re often maligned for being carbon copies, a perfunctory layover in electro-ville seemed the viable option. If I could sum it up simply, it’s the type of musical switch that will move their music from playing in department stores to stores with light-boxes on the walls.
It wasn’t a bad idea by any means. The band’s melodies are still there and soul-stirring as ever, now they’re just punctuated by retro synth blips instead of overly reaching string sections. The albums opening four tracks are among the best. “Spiraling” is awkward in its likable corniness full of non-sensical but shimmery lines like “I made you out of jewels and stone/ I made you in the image of myself.” It’s a toe-tapping delight, bound to make it on the playlists of everyone who didn’t really want to say goodbye to the 80s. “The Lovers Are Losing” has all the grandiose pomp and circumstance of “Somewhere Only We Know,” but it is curbed by the sunny disposition of glitz that keeps it paces away from suffocation. The hand-clappy “You Haven’t Told Me Anything” also rests perfectly in the middle, balancing video game sound effects with stadium sing alongs. The second half goes back to the piano basics, which is a little discouraging, but even when things get too melancholic, Chaplin’s voice is expressive and distinctive enough to carry them all to some sort of sun drenched graveyard.
Choice Cuts: You Haven’t Told Me Anything, The Lovers Are Losing, Better Than This

83. Young Jeezy - The Recession
Apparently the recession hits street capitalists too. Poor Jeezy. He’s sounding positively depressed on this record, eschewing the braggadocio (not entirely) that marked his previous singles in favor of political consciousness and self-moralizing. The production is refreshingly free of big budget producers and each of the dirty south productions perfectly surrounds his gruff drawl. Thankfully synth squeals and warm soul samples come in to liven up the positively dreadful lyrical content. Even Kanye West drops by to mourn his mother on “Put On.” “My President Is Black” comes in at the end to rescue us (a little far-sighted now) from the mayhem, chock full of fantastically ridiculous lyrics about Cc-ing Allah and putting Barack on a 5,000 dollar bill. What a time capsule.
Choice Cuts: Don’t Do It, Word Play, My President, Circulate

82. Dolly Parton - Backwoods Barbie
It’s been a while since Dolly’s been on the pop country scene, biding her time with masterful bluegrass albums like “Halos and Horns,” in between, so it’s no surprise that after over a decade long absence from the game, Dolly’s a little unsure of where she can fit in the typically narrow-sighted country radio game. Thankfully Dolly doesn’t get all Taylor Swift on us by singing about dancing in the rain ON EVERY SONG (excuse me) and instead sticks to what she knows best: Alternating Loretta Lynn-like lovesick ballads (“I Will Forever Hate Roses”) with bubbly life-affirming (“Better Get To Livin’”). “Made of Stone” and Cologne” prove that perhaps there’s no better voice out there to convey pain, and she continues her streak of wacky cover choices with hoedown versions of “The Tracks of My Tears” and “Drives Me Crazy.” Even when things expose Parton’s age (the canned background singers on “The Lonesomes” are particularly egregious), she’s so damn sweet you even forgive her for songs as ham-fisted as “Jesus & Gravity.” The title track, sure to be a touring staple from now on, probably sums it up best. Over slide guitars and banjo picking, Parton says “Don’t let these false eyelashes/ Lead you to believe/ That I’m as shallow as I look/ Cause I run true and deep.” Can someone get this woman on a list of national treasures already?
Choice Cuts: Made of Stone, Backwoods Barbie, Shinola, The Tracks Of My Tears

81. The Mountain Goats - Heretic Pride
Listening to a Mountain Goats album is like reading through any given years “Best American Short Stories.” Each track, vignettes really, is so vividly described and realized that it’s easy to get lost in each of the worlds. From the 50s monster movie backdrop of “Lovecraft In Brooklyn” (like its inspirations, an allegory for xenophobia) to alienated villagers approaching death on “Heretic Pride,” each song is bristling with compelling imagery and characters that gain our sympathy in the short running time of a song. Cult members, scientists, spies, and murdered reggae stars round out the cast of characters, their stories all told over folky guitar strums and delicate strings. John Darnielle’s vocals often whiney vocals sometimes grate, but with songs and stories as memorable as this, it really ends up moot. An author’s album “If I forget Israel, let me forget my right hand.” Sigh.
Choice Cuts” Sept 15th 1983, Tianchi Lake, Heretic Pride, Lovecraft In Brookyln

Takie pitolonko, bo od dwóch tygodni piszę esej i mi się nie chce wziąć za robotę (muszę go skrócić :/)

UWAGA!!! ostrzeżenie: w tekśce nadużywa się słowa "ładnie" w różnych odmianach.KONIEC UWAGI
- Pankracy Kracy, Komisja do Spraw Przymiotników.

Albumy

Wszystkich albumów z tego roku nie przesłuchałam, ale trochę tak, wyszło mi, że:

(kolejność od najgorszego do najlepszego)

21. Maybeshewill- Sing The Word Hope In Four-Part Harmony

Nie znam zespołu, koncert był, to posłuchałam, na koncert nie poszłam. Post-rock jest zawsze ładny i memu uchu miły, ale istnieje znaczna różnica, morza, góry, oceany, między post-rockowymi mistrzami mistrzów a milionami milionów post-rockowych epigonów. A jeszcze pomiędzy jednymi i drugimi znajdują się rzeczy całkiem w porządku. Maybeshewill nie zapadło mi w pamięć ani jedną nutą, przy czym niektóre nuty ma przyciężkie, co zakrawa na metal, którego fanem nie jestem. Dlatego jest zdecydowanie na samym spodzie listy.

20. Howling Bells - Radio Wars

Jakby to czytać po polsku, to muzyczka z pociągu :D
Bardzo był ładny album self-titled Australijczyków, po czym pojechali do UK, bo tam "wszyscy się tak muzyką jarają, jakie to piękne, powietrze musi być aż gęste od inspiracji". Nie nawdychali się za dużo, bo wyszło nudno. Może same "Cities Burning Down" byłyby całkiem niezłe, ale w obliczu faktu, iż wszystkie pozostałe utwory są podobne, a przy tym podobne do czegoś, co już znamy od kogoś innego, nie jest to album zbyt pasjonujący. A szkoda, bo debiut był naprawdę uroczy, i takie klimatyczne gitary były...

19. White Lies - To Lose My Life

Ośmielam się twierdzić, iż zespół ów znałam pierwsza przed wszystkimi. Zanim się zaczęło wielkie halo, usłyszałam "Unfinished Business" z jakiejś składaneczki, bodajże Rough Trade Shops, i się zachwyciłam ("there's a blood on your hands and I know it's mine" <3). A jeszcze potem "You Still Love Him" to już w ogóle! Czekałam na ten album z jakiś rok nieomal, a oni mi tu wyłażą z czymś takim -_-
Pan ma piękny głos, zahaczający gdzieśtam nawet o Iana Curtisa, że zbluźnię, no i brzmienie też jakby ejtisowe, ale elegancko, bez rżnięcia, z połyskiem współczesności. Tak było na singlu. Album jest indiowy, nudny i zawiódł mnie bardzo :( Na pocieszenie mogę dodać, że "Farewell to the Fairground" jest niezłe. Ale stać ich na wiele więcej i u mnie się czymś takim nie wykpią.

18. The Decemberists - The Hazards of Love

Od razu się przyznam, iż nie wczytałam się odpowiednio w teksty, co w przypadku tego poziomu konceptualności albumu jest grzechem. Cóż z tego, skoro muzycznie po przetłuczeniu wielokrotnym ni mnie to zieje, ni grzębi. Złe nie jest, ale w pamięci nie zostaje za bardzo. A przecież "The Castaways and Cutouts" jest tak przeurokliwe, że nie sposób się oprzeć nawet z totalną nieznajomością tekstów (a już z nią to w ogóle klękajcie narody). Głupio tak porównywać do wcześniejszych dokonań, no ale skoro kiedyś potrafili, to dlaczegóżby nie wymagać i teraz... ;)

17. Fuck Buttons - Tarot Sport

Zawód miłosny. Nie wiem, może to dlatego, że ileż można tłuc w ten deseń?... Ale bardziej podejrzewam nastrój. Poprzedni album miał taką czarną dziurę gdzieś w sobie, lekko mrocznawy, niepokojący klimat który mnie przyciąga jak żaden magnes. Ten jest taki jakiś too cheerful, i konie biegnące po stepie prosto w stronę tęczny, momentami mnie nawet irytuje. No i jak na moje potrzeby różnorodnościowe zdecydowanie zbyt jedno.

16. Fever Ray - Fever Ray

Że użyję mojego ulubionego określenia bulwersującego zwolenników, takie popłuczyny po The Knife. I zupełnie się nie zgadzam z twierdzeniem, że jest to nie podobne do jej dokonań zespołowych, wręcz przeciwnie, brzmi jak odrzuty z sesji. Nie jest niemiło tego słuchać, bo pani ładna, wieczór ładny, ja ładny i lubię The Knife, ale po co psuć taki zespół żeby się wysolawiać w sposób na tyle podobny, że gdyby to wydała pod szyldem nożowym, to nikt by się nie skapł?...
I koncertowo też bez rewelacyj.

15. MUM- Sing Along To Songs you don't Know

Radośniutkie takie. Tytułowa przesłodka. To - Hullaballabalú mi się nawet na koncercie nie podobało, za to - KAY-RAY-KU-KU-KO-KEX mocno urokliwe. Klaskania, plumkania, instrumentów co niemiara. Ciężko się było mi przyzwyczaić do nowego stylu bezbliźniaczkowego, a tu widzę jeszcze mocniejsze darcie w te strony słitaśno-przeradosne, acz brzmieniowo jest jak zwykle ciekawie, w sensie instrumentalnie. Dlatego na koncertach jak grają, zauroczony człek patrzy i słucha i w ogóle, ale w domu już mniej.

14. Handsome Furs - Face Control

Bardziej mi przypadł do gustu poprzedni. Aczkolwiek jest to muzyka ciekawa i głos pana lubię, czego chcieć więcej. Officer of Heartsi I'm Confused lubię. Ale jakieś to nie wiem, zbyt skoczne? Porządny album i tyle.

13. IAMX- Kingdom of Welcom Addiction

Zdaje się, iż fascynacja Krzysztofem mi przeszła. Nie te czasy, nigdy już nie będzie występu w Hard Rock Cafe T_T prawie już nie gra na koncertach Kiss + Swallow T_T no i te piętnastolatki przyczepiające ludziom gumy do żucia na włosach -_- "Kiedyś było inaczej, kiedyś było lepiej, przed moją wielką wojną, na której poległem."
Rockowieje Narożnik, odchodzi od surowego uroku połykanych pocałunków, od ich dusznego erotyzmu i przyciągającej transowości. I nawet liryksy nie te :( Think of Engladjakimś cudem wkręca, Nature of Inviting jest ładne, po sneakerpimpsowe (1 Method, anybody? :) całkiem niezłe jest My secret friend z Imogen Heap, a najładniejsze An I For An I z takim industrialowym niemalże rozmachem. Ale tak to spływa, że człowiek nie ma za bardzo ochoty puścić po raz drugi.

12. Bat for Lashes - Two Suns

Jakiś dobry człowiek (podejrzewam Soka ;) ale mam sklerozę) wysłał mi kiedyś The Wizardi Horse And I. Że mi zabrało z rok jak nie więcej, żeby się zachwycić Fur And Gold, blamaż. Może za jakiś rok będę bardziej lubić dwa słońca. Póki co wolę debiut o wiele. Aczkolwiek mglista ejtisowość, która M83na Saturdays=Youthuczyniła dla mnie niesłuchalnym, tutaj jest całkiem urokliwa, i taki Daniel- bardzo fajny chłopak. Pani jest jedną z niewielu docenianych przeze mnie wokalistek, za pewne za swoją nastrojowość, takie bajkowe światy sobie tworzy, piosenki niechętne do wychodzenia z głowy. Miło posłuchać, chociaż stylistyka, jak wspomniałam, nie do końca do mnie trafia.

11. Crystal Stilts - Alight of the Night

Rock z wokalem od niechcenia na bardzo przyzwoitym poziomie. Wokal od niechcenia oznacza metodę śpiewania, jakby pan miał już dosyć wszystkiego, co nie jest minusem w moim osobistym mniemaniu. Gitarki bardzo przyjemne. Graveyard Orbit bardzo wciągające. Rytmy chwytliwe. I nieco mglistości takiej. No ładne to bardzo i nie ma co się opierać temu dyskretnemu urokowi, i nie ma co mówić, że to niby mało odkrywcze czy cośtam. Nawet nie bardzo się zlewa, w sensie chociaż utwory podobne, idzie odróżnić. Klasa.

10. Hauschka- Snowflakes & Carwrecks

Właściwie to nie jest jakoś specjalnie wyżej od Crystalsów, oboje mogliby być na równym 10 miejscu. Pan się bardzo ładnie bawi fortepianem, a jeszcze pomagają mu kobiety smyczkowe, co daje ten sam urokliwy efekt co zawsze. I tytuł albo , albo idealnie dopasowany albo sugestywny, bo płatki śniegu padają na rozbite samochody ewidentnie. Nie wiem, czy lepiej słuchać w zimowe wieczory czy w letnie południa, ale oczy zamknąć. Haubergwybieram. Ale całość czaruje.

9. Moderat- Moderat

Zaskakująco dobre. Bo Modeselektora widziałam i raczej paskudne to, Apparatśredniawy. Moderatbuja :) jest kilka zardzewiałych gwoździ, które wokalem psują muzykę, ale w większości przekonuje do siebie ta elektronika Yorke'a cytująca. A New Error jest jak rzep. No i nogi moje spokojnie nie wytrzymują, aż się marzy dobry dansflor, w sensie koncert tych panów w jakimś uroczym, niezbyt zatłoczonym klubie. Bo jak setki fanów Radioheadopierają się na człowieka plecach, to nie ma jak tańczyć :>

8.PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked By

Erica is watching, Daniel is hiding. PJ jest wielka jak Słowacki. I agresywna i klnąca i energiczna i lubię ją taką. Bardziej niż kredowobiałą (nie, żebym poprzedniego nie lubiła jakoś strasznie). Pan jej wyraźnie pomógł w powrocie do gitarowości. Nie będę pisać więcej, bo jeszcze kawał żurnala, a esej czeka :P There is no laughter in the garden, pozdrawiam Elżbietę.

7. Do Make Say Think - The Other Truths

Teraz będą trzy z rzędu moje postrocki. Przed podium, bo nie poszaleli. Inne prawdy kanadyjskie nazywają się do,Make,Say,Think:) wszystkie cztery około dziesięciu minut, wszystkie cztery piękne. Wszystkie cztery typowo domakesaythinkowe. Co jest plusem i minusem równocześnie. Ale ileż tam jest pyszności ukrytych, że nie opiszę teraz porządnie i żal. Makemi się podoba mniej niż reszta, co nie znaczy, że nie jest ładna ;) Bez wątpienia to jest to, co tygrysy lubią najbardziej.

6. Tortoise- Beacons Of Ancestorship

Klasycy. Tutaj nieco mocniej, ciężej i z większą energią niż zazwyczaj, w takcie 4/4. Takie Northern Somethingzmusza do ruchu. A The Fall Of Seven Diamonds Plus One jest urokliwe. I na żywo jak ten album porywa :)
Jeśli ktoś pragnie porządnego opisu zamiast pitolenia, odsyłam do poprzedniego żurnala, gdzie są, mam nadzieję niewygasłe, linki do pisemka, w którym jest recenzja.

5. Mono- Hymn To The Immortal Wind

Kolejny album, który miałam okazję usłyszeć na żywo, i to przed poznaniem materiału :) Monoto jest zespół magiczny. Nie doceniałam go przed zobaczeniem na żywo i już się jaram tym, że zobaczę go ponownie. Gitarzyści, nie dość, że młócą aż wniebowzięcia można dostać, to jeszcze są wysocy i chudzi <3 :DD Takiego miłośnika post-rocka jakim ja jestem, ten album, ze swoimi rzewnymi melodiami rosnącymi w burze aż do nieba nie może nie zachwycić. Ale podejrzewam, że jak się tego nie przeżyje, to samo w sobie może nie mieć takiej miażdżącej siły. Muyzka na żywo to muzyka na żywo :)

4. Sonic Youth - The Eternal

Oby żyli wiecznie! I zawsze w takiej formie :) Najpiękniejsze małżeństwo świata wymiata gitarami od dwudziestu lat z niemalejącą energią, za co należy im się hołd pruski. Się mi najbardziej podoba pierwszy z brzegu Anti-Orgasm (jakież to ma gitary *_* i skłania do ruchu:) i ranaldowe What We Know (bo jest nirvanowe :D) i najdłuższe Massage the History (które mi nasuwa na myść NYC duchy kwiaty, którego nikt nie lubi, a ja owszem a ja tak; i tak ładnie wyje elektryczek w tle :). Po sensowny opis oceniający odsyłam ponownie do moich Czterech Strun.

3. The Horrors- Primary Colors

A nawet się zastanawiam, czy nie powinni wyprzedzić tych wyżej (choć niżej :D) ale mogliby być nieco mniej monotonni :P Aczkolwiek ta monotonia przyjemna jest, bo nastrojowa. Po pierwsze, mają sto buziaków za bzika dla wszystkich, co w nich widzieli typowy indie-srindi zespolik jednego sezonu :] Ponieważ kocham Farisława, naoglądałam się mnóstwo wywiadów z chłopczętami i świadoma byłam, iż państwo mają potencjał. I za dziesięć lat, niniejszym wszem i obec to wróżę, jeśli się tylko nie rozpadną w drobny mak, będą rządzić :) Słuchają chopaki wszystkiego, co im w łapiszcza wpadnie, łącznie z takimi delicjami jak Add N to (X), Suicideczy Squarepusher. Taka różnorodność upodobań musi prędzej czy później zaowocować piękną kreatywnością. Póki co zabili klina tym, którzy się spodziewali powtórki z debiutu, co jest pięknym i nadobnym, bo większość zespołów grzeszy w ten sposób. Na Primary Colors słychać zamiłowanie nie tylko do My Bloody Valentine i Joy Division ale i uroczych piosenek z lat 60. :) (Who Can Say, śliczna rzecz :) Się mi najbardziej, obok tejże, podoba Do You Remember(strasznie czepliwe) i Scarlet Fields. I chociaż całość jest nieco monotonna, przyjemnie wejść w ten trans, w to kółeczko szugejzowo-postpunkowe, a chociaż jest tu trochę skradziionych melodii, przyjemnie posłuchać, jak ktoś uprawia takie kreatywne kradziejstwo :) Ano, i fakt, że pracowali z Geoffem Barrowem też słychać :D Ale lubię Portishead, więc mi to pobrzmiewanie pasuje ;) Cud, miód malina i to proszę państwa nie koniec a dopiero agaetis byrjun. Ciekawam, czy na żywo to wychodzi ładnie, czy nadal Faris musi nadrabiać krzyczenie zamiast śpiewania wariactwami na scenie :D A się przekonam! (Faris na żywo <333).
(ich recenzja też jest w pisemku, lubię o nich pisać ;D)

2. Animal Collective - Merriweather Post Pavillion

Nie mogło być inaczej gdyż 1. kocham Noaha Lennoxa 2. Animal Collective na żywo miażdży!!!!111!!! 3. to są po prostu miszczowie i nikt temu nie zaprzeczy bo to jest fakt niezaprzeczalny w żadnej mierze koniec. I niech się mówi że ludzie ich lubią coby się lansować itd. itp. to jest najwybuchowsza na świecie orgia psychodelicznych kolorów jeszcze bardziej schizująca niż jej okładka, a My Girlsjest wyjebiste w kosmos. Amen.

P.S.: Przy czym dodać należy, iż nie jest to ich najlepszy album, więc se proszę pomyśleć, jakie są te lepsze! ;]

1. Micachu- Jewellery

A, siurpryza! :) Młoda wyprzedziła Animali, więc proszę się przed nią grzecznie pokłonić :)
Jak słusznie pitolą recenzenci świata, dawno nie było nic tak świeżego, odżywczego i w ogóle supernjusałnd. Mika kombinuje, że aż miło, bawi się dźwiękiem a przy tym jeszcze ma głos a la chłopaczek i to jeszcze z ludnyńskim akcentem!!!1! Brzmienie ma dziwne, połamane, nieco chałupnicze, a przy tym spójne, kręcące i swoiście melodyjne. Wymiotła na wszystkich frontach swoimi piętnastoma klejnocikami (najdłuższy utwór - 3:36). Jedyne, co może przeszkadzać, to niedosyt. Bo po tym albumie człowiek zdecydowanie chce więcej. Młoda jest, to jeszcze potworzy, czego jej życzę obficie.

end of albums.

Czego Katarzyna słuchała w 2009 roku:

Artyści:

1. Radiohead 1,489 skrobli

To jest nudne, słuchać ich tyle :/ Ale nic nie poradzę na to, że są absolutnymi geniuszami i ich twórczość się nie nudzi nigdy przenigdy i w dodatku jak człowiek dostanie fazy pokoncertowej to już umarł w butach nic innego nie przejdzie.

2. Paul Mercer 999

Absolutna muzyczna miłość mojego życia <3333. Pan gra tak nieziemsko pięknie, że to jest jeszcze bardziej nie do opisania niż Mono na przykład. Odkryty przeze mię przez tzw. czysty przypadek, tzn. na zajęciach zauroczyła mnie muzyka do jednego z surrealistycznych filmów z lat 20., dziecko sobie zapamiętało nawet imię i nazwisko pod wyrazem music, ale oczywiście nie na długo. Szczęściem postanowiłam sobie obejrzeć więcej Mana Raya; chociaż nie, przepraszam, chodziło o to, ażeby posiadać na własność Entre Acte Rene Claira (cudowna rzecz!) a w paczce był jeszcze Man Ray, a więc dlaczegóżby nie na ulicy. Do filmu Mana Raya Rozgwiazda zrobił muzykę boski Paul. Z rozdziawioną paszczęką zachwycam się więc Manem Rayem, i nachodzi mnie refleksja: "czy to aby ówże film jest tak zjawiskowo piękny, czy muzyka?..." owoż muzyka (aczkolwiek Manowi nie odmawiam, Rozgwiazdę polecam. Zwłaszcza z odpowiednim soundtrackiem - http://www.youtube.com/watch?v=7DKREHb5QfA :) i tak poznałam Paula, który boleśnie nie jest do ściągnięcia z Internetu. Skutkiem przeboskiego prezentu urodzinowego (pozdrawiam Elżbietę :]) mam go na własność legalnie :]
Aaaaa, do rzeczy: pan gra na skrzypcach i altówkach, starych i jeszcze starszych, wydobywając z nich muzykę zachwycającą posługując się metodą improwizacji. Jest absolutnie namber łan i kocham go.
www.myspace.com/paulmercer

3. Autechre 918

Po staremu. To jest albowiem najlepszy zespół grający muzykę elektroniczną amen. I nie na jakichś pedalskich laptopiszczach, tylko na porządnie zmontowanej elektrowni! :)

4. Sonic Youth 838

Na zachodzie bez zmian. Ale ostatnio sami się przyznali, że są The Eternal, więc czemu się dziwić.
Zapewne mocno przyczynił się do tego również fakt, iż ich tracków mam zdecydowanie najwięcej ze wszystkich :)

5. Lady Diamanda Galás 830

Kobieta z Głosem która zajmuje się Muzyką. Standardy jazzowo-bluesowe i albumy konceptualne na niebłahe tematy. Można se poczytać w moim pismiszczu.

6. Angelo Badalamenti811

He's a master of soundtracks, a jażem filmoznawiec :) I kocham Twin Peaks. A przecież Miasto dzieci zaginionych czemu zawdzięcza magię? A monseniour Lyncz swoją tajemniczość? A że pan piękny, więcej sountracków słyszałam, niż widziałam filmów :D

7. Acoustic Ladyland782

Kolejne moje okrycie, absolutli outstanding. Porywający jazz. Ze składanki, bodajże Rough Trade Shops (świetna firma :). Jazz-punk, mówią. Genre jest nieważny, ważna jest energia, czy nawet, jak to mówią, kop. Daje to kopa :) No i czyż samo "Acoustic Ladyland" nie jest znamienne dla fana muzyki? :) Albo bardziej oczywiste, prosz: Ludwig Van Ramone :) Cudeńko.

8 . Dirty Three 760

Cud miód i orzeszki, jeden z moich absolutnych ulubieńców post-rockowych. Australijczycy ze skrzypcami. Piękności. Ponadto mają albumy wizualne, w sensie, jak są historie o koniach, to się jeździ na grzebietach, jak są pieśni oceanu, to się buja po falach. Magia.

9. Joy Division 680

Nieśmiertelni zupełnie. Co ja tu będę pisać? ;P

10. The Velvet Underground 577

A tu to już w ogóle :) Fundament rocka alternatywnego. Preferuję niźli Beatlesów. Wolę psychodelę ;)
Run run run run run take a drag or two!

Albumy:

1. Paul Mercer - Ghosts 662 skroble

:] Czyste piękno.

2. Acoustic Ladyland - Last Chance Disco 449

Mój ulubiony z trzech albumów punk-discowców :) a pomyśleć, że kiedyś trąbek nie lubiłam w całej rozciągłości. Od szaleńczego wymiatania jak Om Konz do bujających jazzików jak Trial and Error, cudna płytka.

3. The Sound - A New Dark Age 403

Też moje nowe odkrycie. Gdzieś u kogoś w czartach zdaje się podpatrzyłam. Pan ma głos piękny, głęboki (o, o niego też zahacza ten z łajtlajsów) gitarę mają taką że o O_O no i ten bas new-wave'owy! Piękności. Co utwór, to szlagier (bo to kompilacja :D). Chociaż nieco monotonne, ale jednak wciągające.

4. Black Lips- Good Bad Not Evil 327

:D Na samą myśl się uśmiecham :D Jest to najradośniejszy album wszechczasów :) A la garażowy rock lat 60., ale nie brzmi ani nadto ściągaczo, ani przestarzale. Ja mogę słuchać tej płytki w kółko :)

5. Dale Cooper Quarter & The Dictaphones - Parole de Navarre 278

Very obscure. Tu dla odmiany mamy, jeśli nie smutek, to na pewno niepokój i melancholię. I wszelkie pokrewne nastroje z najgłębszych zakamarków Twin Peaks, jak nazwa zespołu sugeruje, i nie kłamie. Nawet wrzaski laurowe są. I ciemne bary są. I dym powłóczysty. I las nieprzenikniony. Ciężka aura, bardzo czarująca, w sposób rozumiany jako magia najczarniejsza. Nie sposób się spod uroku wyzwolić.

6. Dirty Three - Horse Stories

Jak wspomniałam, album wizyjny. Konie owe są dzikie i niezaprzęgnięte i wolne i galopujące. Smyczki tych panów są niesamowite. A melodia, która posiada moc sprawiającą, że tytuł I Remember When Once You Used to Love Me jest wzruszająco przepiękny, a nie pretensjonalnie pitolarski, jest zaiste wszechwładna.

7. Bat for Lashes - Fur And Gold 251

Wspomniane odkrycie poniewczasie. Album bardzo zauraczający, tym razem w nieco mniej groźny sposób. Baśnie o jednorożcach raczej klimatem, czarodzieje dobrotliwi, książęta uwodzący. Mię się tak osobiście pokojarza.

8. Acoustic Ladyland - Skinny Grin 231

Wareham i spółka po raz drugi :) Trzeci (czyli pierwszy) ich album jest najmniej emocjonujący, więc go tu nie ma, więcej nie mają oni :). Ten jest o tyle piękniejszy, iż ma moc, znaczy power, znaczy jazz-punk w pełni. Minusem jest śpiew, bo ja nie lubię nadmiaru śpiewów, kiedy muzyka jest tak pochłaniająca :) Ale za Cuts & Lies wybaczam tej pani wszystko :)

9. Micachu - Jewellery 221

Zachwyty nad tą panią już były :)

10. Suicide - The Second Album

Zespół z lat 80., very fine, very unique. Szybkie rytmy, nietypowy wokal. W sumie chyba wolę pierwszy album, ale miałam bzika na Touch Me ;)

Kawałki:

1. Paul Mercer – Music Box 235 skrobli

Chyba moja najulubieńsza tego pana (trudno wybrać!). Małe muzyczne pudełeczko, rzewne skrzypce, czyste piękno.

2. Paul Mercer– Ghosts 189

Kolejne cudeńko, tym razem bardziej mroczne, niepokojące, szarpiące, prawdziwe duchy nie dające spokoju swoim krzywdzicielom, że tak patetycznie powiem.

3....And The Native Hipsters – There Goes Concorde Again186

:D Czyli najschizowsza piosenka świata. Mam nawet o niej osobny żurnal :D Jest absolutnie rozwalająca. Pani melorecytuje tekst o kobietach na wzgórzu i ooo, zobacz, znowu leci konkord! w tle jest pojękująca gitarka, jakieś lekkie klawisze, pan coś mruczy i uuu looook! there's go concord again! Przeboskości.

4. Dirty Three –I Remember A Time When Once You Used To Love Me 184

Wspominałam wyżej. Tytuł jest dla mnie przepiękny, choć zasadniczo nie powinien ;) niosą te skrzypki, niosą i gna ten koń, bo you used to i pamiętam, wiesz.

5. The Jimi Hendrix Experience– All Along The Watchtower 150

Absolutny klasyk :] Jak przystało na człowieka zapóźnionego w rozwoju, dopiero niedawno z radia do mnie dotarło, iż jest to przeboskie, To gitarowe wejście mnie zupełnie roztapia :)

6.White Lies – You Still Love Him 144

Piękne to i nawet szujki obiecywały, że będzie na płycie, ale oczywiście kłamali bo tak mają w nazwie. Bardzo chwytliwa melodia, nie chce się odczepić :) I lata 80. jak nic, ale przecież zgrabnie całkiem nawiązują, a nie, żeby jakiś anachronizm :)

7. Acoustic Ladyland - Trial And Error 142

Monseniour Peter Wareham na saksofonie gra tutaj pierwsze skrzypce. Melodia jest raczej spokojna, chociaż w tle ma lekko ożywiające ją klawisze, no i zawszeć jest to jazz-punk wciąż :)

8. Paul Mercer - Trains 141

Ponieważ pan najpierw improwizuje, a potem nazywa, słychać, co widać :) Tutaj akurat mamy pociągi. Taką opowieść przedstawiła Paulowi altówka, o imieniu, bo jego instrumenty dostają imiona, w końcu skoro mają ze sobą rozmawiać, to wszystko kulturalnie musi się odbywać.

9. Paul Mercer - Under The Direction Of St. Teresa VI 135

Dlaczego akurat ta, szczerze mówiąc, nie wiem, po prostu słucham całej tej płyty w kółko ;)

10. Magazine- Shot By Both Sides

Hit Howarda Devoto. Piękne gitarki ma.


Koncerty, na których była w roku 2009 Katarzyna:

12 lutego [event=]George Dorn Screams[/event]

Nie mam już złudzeń, iż z tego zespołu coś będzie.

14 marca [event=]Fisz Emade[/event]

Ciasno było jak cholera! Ale wieczór ładny, pan ładny, koncert ładny :)

2 kwietnia [event=]Śmiałek[/event]

Szczerze powiedziawszy, w domu pana nie słucham. Ale koncerty - boskie! :) Ileż energii i charyzmy i w ogóle wszystkiego :)

5 kwietnia [event=]Mono[/event]

Dlaczego mi się przez całe życie zdawało, że to było w marcu :-?
Jeniferever na support mizeria, Mono miazga :) Kosmos orgazmotron i w ogóle cudowności i idę jeszcze raz :]

22 kwietnia[event=] Venetian Snares[/event]

Klub żenada, Venecki cudowny :) czadu daje na pokrętłach, że uszy pękają :D

6 maja [event=]Pogodno[/event]

Tak se było, klub brzydki i ciasny, może dlatego.

23 czerwca [event=]Ef[/event]

Bardzo przyzwoity koncert :) Minus za smyczki z laptopa, ale tylko w jednym kawałku, no i ten bis! Wulkan energii :DD

17 czerwca [event=]Jarocin[/event]

Najgorszy festiwal świata -_- Aczkolwiek The (International) Noise Conspiracydają czadu :D IAMXw porząsiu, Animale trzęsą wszechświatem.
Po opis odsyłam do Czterech Strun.

6 sierpnia [event=]Off Festiwal Mysłowice[/event]

Ileż wrażeń! :) HEALTHboskie, Final Fantasyprzeuroczy, Jeremy Jay też, ale nie muzycznie :D Crystal Stiltsnice, Wirerządzi! :) pani na gitarze elektrycznej! Errorspięknie grają i ciekawie, Mahjonggto szaleńcy i posiadam piękną płykę absolutly handmade :D Olafur w kościele przepięknie.
Również więcej w pisemku.

11 sierpnia [event=]Kidej[/event]

U chłopaków nic nowego, dalej są nudni.

25 sierpnia [event=]Radiohead[/event]

:] Iż to ja w Berlinie im kazałam do Polski przyjechać, remember! :D No przecież to są koncertowi mistrze i fanowi się nie może nie podobać :]
Więcej w CSŚ.

28 sierpnia [event=]Nowa Muzyka[/event]

Pojechałam dla MUM(żywiołowo i pięknie :) jak się spodziewałam po poprzednim :) a odkryłam monsieur Jona Hopkinsa, którego płyty nie bardzo warto słuchać, ale jak on wymiata na żywo!!!! Acha, i Dan le Sac i Scroobious Pip - świetny album, choć nie jestem fanem hip-hopu, polecam :)

20 września [event=]God is an Astronaut [/event]

Nieładne Tides Of Nebula, ładny Caspian(cztery gitary *_* :D) Bogowie super :)

13 września [event=]Sacrum Profanum[/event]

Dzięki przemiłemu panu dyrektorowi artystycznemu :) cały tydzień chodziłam na koncerty współczesnej muzyki klasycznej, która jest bardzo w moim guście będącym kontrolowanym chaosem i najbardziej mi się podobało 8 piosenek dla szalonego króla skomponowane przez Petera Maxwella Daviesa oraz koncert z utworami pana Georga Benjamina. Aphex super, impreza jak nie wiem co, aczkolwiek Autechre i Venecki lepsi :P

18 października [event=]Max Tundra[/event]

Pan jest przezabawny :D Ale muzyka jego jest dla mnie szczerze mówiąc średnio strawna, śpiewa jak Dżastin Timberlejk :D

7 listopada [event=]Psychic TV[/event]

Genesis jak dla mnie może być nawet i zielonym ufoludkiem :P ważne, iż głos ma zajebisty a i kompanów niezgorszych, skutkiem czego koncert klasa :)

27 listopada [event=]Diamanda Galas[/event]

<3333 Dama muzyki jazzowej :-] Człowiek w inny świat przeniesion zostaje, wpatrzony w dużą kobietę rozkazującą fortepianowi. Jaki ona ma Głos *_*

7 grudnia [event=]Tortoise[/event]

Że ponoć było brzydko i tam coś, no ja widziałam i słyszałam, że pan w okularach se momentami z tą gitarką nie radził, ale kto by tam się przejmował takimi szczegółami ;P panowie jak wymiatali na dwóch perkach *_* no i to bieganie od instrumentu do instrumentu :] no i wibrafon! <333

8 grudnia [event=]Kilimajaro Laptop Ensamble[/event]

Jednego dnia multiinstrumentaliści, następnego laptomentaliści -_- nie mam nic przeciwko używaniu laptopa, ale mam wszystko przeciwko zastępowaniu laptopem żywych instrumentów, w sensie, że temu państwu z laptopa leciała perkusja, która według wszelkich praw przyrody powinna być żywa, podobnie klawisze i smyczki. Żenada i chyba najgorszy koncert roku.

Najlepsze było zdecydowanie Mono <333

Dobranoc. Oczywiście z eseju nici, a w dodatku się nie wyśpię, co za życie.

1. Animal Collective - Merriweather Post Pavilion
2. Burial - Untrue
3. Fleet Foxes - Fleet Foxes
4. Sufjan Stevens - Illinois
5. Gang Gang Dance - Saint Dymphna
6. Massive Attack - 100th Window
7. Prefuse 73 - One Word Extinguisher
8. Yeah Yeah Yeahs - Fever to Tell
9. Animal Collective - Strawberry Jam
10. Daft Punk - Discovery
11. Radiohead - Amnesiac
12. M.I.A. - Arular
13. LCD Soundsystem - Sound of Silver
14. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
15. Amy Winehouse - Back to Black
16. Justice - †
17. M.I.A. - Kala
18. Amy Winehouse - Frank
19. Portishead - Third
20. Flying Lotus - Los Angeles
21. Crystal Castles - Crystal Castles
22. TV on the Radio - Dear Science
23. Sufjan Stevens - Michigan
24. Animal Collective - Feels
25. The Flaming Lips - Embryonic
26. RJD2 - Deadringer
27. MGMT- Oracular Spectacular
28. Burial - Burial
29. Radiohead - In Rainbows
30. The Shins - Chutes Too Narrow
31. Coldplay - A Rush of Blood to the Head
32. Grizzly Bear - Veckatimest
33. Röyksopp - Melody A.M.
34. Sonic Youth - The Eternal
35. Arcade Fire - Funeral
36. Cut Copy - In Ghost Colours
37. The Knife - Silent Shout
38. TV on the Radio - Return to Cookie Mountain
39. The Horrors - Primary Colours
40. The White Stripes - Elephant
41. Kanye West - Graduation
42. Amadou & Mariam - Welcome to Mali
43. Boards of Canada - Geogaddi
44. Wild Beasts - Two Dancers
45. The Strokes - Is This It
46. Sigur Rós - Takk...
47. Deerhunter - Microcastle / Weird Era Continued
48. Neon Indian - Psychic Chasms
49. Ellen Allien- Berlinette
50. Atlas Sound - Logos
51. Junior Boys - Last Exit
52. Róisín Murphy - Overpowered
53. M83 - Before the Dawn Heals Us
54. Thievery Corporation - The Cosmic Game
55. Basement Jaxx - Kish Kash
56. Florence and The Machine - Lungs
57. Bat for Lashes - Two Suns
58. The Pains of Being Pure at Heart - The Pains of Being Pure at Heart
59. Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!
60. Menomena - I Am the Fun Blame Monster
61. Fuck Buttons - Tarot Sport
62. LCD Soundsystem - LCD Soundsystem
63. M83 - Saturdays = Youth
64. Junior Boys - Begone Dull Care
65. The Streets - Original Pirate Material
66. Lotus Plaza - The Floodlight Collective
67. Goldfrapp - Black Cherry
68. Simian Mobile Disco - Attack Decay Sustain Release
69. The Flaming Lips - Yoshimi Battles the Pink Robots
70. Sonic Youth - Sonic Nurse
71. Beck - Modern Guilt
72. Moderat - Moderat
73. Telefon Tel Aviv - Map of What Is Effortless
74. Fennesz - Endless Summer
75. Clark- Totems Flare
76. Juno Reactor - Labyrinth
77. Kanye West - 808s & Heartbreak
78. DJ Krush - 寂 Jaku
79. The xx - XX
80. Autechre - Confield
81. Cansei de Ser Sexy - CSS
82. Modest Mouse - We Were Dead Before the Ship Even Sank
83. M83 - Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts
84. Björk- Medúlla
85. Panda Bear - Person Pitch
86. Erlend Øye - Unrest
87. Erykah Badu - New Amerykah Part One (4th World War)
88. The Go! Team - Thunder, Lightning, Strike
89. The Big Pink - A Brief History of Love
90. Mew - No More Stories / Are Told Today / I'm Sorry / They Washed Away // No More Stories / The World Is Grey / I'm Tired / Let's Wash Away
91. Modest Mouse - Good News for People Who Love Bad News
92. Ratatat- Classics
93. Goldfrapp - Supernature
94. Interpol - Turn On the Bright Lights
95. Bloc Party - Silent Alarm
96. The Chemical Brothers - Come With Us
97. Editors - The Back Room
98. Vivian Girls - Everything Goes Wrong
99. Kate Nash - Made of Bricks
100. Kings of Convenience - Riot on an Empty Street

13 The Flaming Lips - At War with the Mystics (2006)

12 Rufus Wainwright - Release the Stars (2007)

11 The Hold Steady - Boys and Girls in America (2006)

10 Bruce Springsteen - Magic (2007)

09 Radiohead - Kid A (2000)

08 My Morning Jacket - Evil Urges (2008)

07 Bob Dylan - Modern Times (2006)

06 LCD Soundsystem - Sound of Silver (2007)

05 Antony and the Johnsons - I’m a Bird Now (2005)

04 Bloc Party - Silent Alarm (2005)

03 Wilco - Sky Blue Sky (2007)

02 Arcade Fire - Funeral (2004)

01 Portishead - Third (2008)

Here we go for 2010 : a fully edited 25-tracks new year's eve mix for post-celebrating the decade.Including some of the best abstract-hip-hop/downtempo tracks that i love from those past ten years towards the first 45'mn part.Followed up by some new disco sounds,mixed with actual techno/house and ending with fat-ass elecro rock.So basically you can lean on your most comfortable couch enjoying Peace Orchestra, then stand up and start moving your feets on Lifelike to finally drink on the dance floor completely naked shouting 'White Unicorn' lyrics all over the place...Maybe you won't but there is room for everybody in this.
So Enjoy!

ANARKHAN - NEW YEAR'S EVE MIX

Tracklist :

Anarkhan - Intro/We Have To Go Back
A Guy Called Gerald - Humanity
The Cinematic Orchestra - Channel 1 Suite
Peace Orchestra - Who Am I
Plaid - Dead Sea
Death in Vegas - Remasterialised
DJ Cam - Suckers Never Play That
Death in Vegas - Remasterialised
Portishead - Only You
Tosca - Fuck Dub (Haaksman Version)
Troublemakers - Fatigue Universelle
Télépopmusik- Breathe
Metro Area - Miura
Dolle Jolle - Balearic Incarnation (Todd Terje's Extra Doll Mix)
Lifelike - Sequencer
Kiko - Monique
Agoria- Stereolove
Oxia - Le Temps
Vitalic - Poison Lips
Yuksek- Deladeu 2
The Kills - Cheap And Cheerful (SebastiAn Remix)
The Chemical Brothers - Hey Boy Hey Girl (Soulwax Remix)
Justice - Stress (Auto Remix)
MGMT - Kidz (80Kidz Re-Edit)
Wolfmother - White Unicorn (Mr. Jimma Remix)

Total Length : 1'41'41

DOWNLOAD

Check out the original post for the link : http://tekhneblog.blogspot.com/2010/01/retrospective-end-of-decade-mix.html !