Journal

I WAS THE BEST

fuck all other lists

Find the number of listeners for your top 25 artists.


Iron Maiden 980,948
Sonata Arctica 386,314
Stam1na 62,883
Mokoma 59,507
Klamydia 44,252
Slayer 590,039
Children of Bodom 507,727
Ensiferum 205,351
Disturbed 896,181
Aivolävistys 6,209
Kotiteollisuus 70,841
Sepultura 439,596
Cavalera Conspiracy 72,934
Judas Priest 574,880
Amorphis 235,036
Arch Enemy 349,134
Bullet For My Valentine 582,685
Dimmu Borgir 299,154
Soilwork 235,372
Korn 1,122,543
Trivium 379,852
Finntroll 214,889
Eppu Normaali 44,775
Insomnium 41,739
Lamb of God 385,019

Total: 8,487,872

Divide by 25.

Average: 339514,88

divide by the number of Coldplay listeners (2,308,011)

= 0.1471027

Multiply by 100 and round, if necessary.

15 % mainstream.

1. Riverside - Anno Domini High Definition

Riverside swym ADHD zmiażdżyło mnie, zmasakrowało i dało dowód na to, że można jeszcze w muzyce zrobić coś świeżego, nie sięgając po jakieś wielkie eksperymenty. Po zakończeniu trylogii Reality Dream, pełnej schizofreniczno-sennego klimatu przypominającego czasami Katatonię, Warszawiacy obrócili się ze swoją muzyką o 180 stopni i nagrali album pełen energii i wręcz metalowy. Pierwsze zaskoczenie czeka na nas już w rozpoczynającym album utworze Hyperactive. Spokojne fortepianowe intro może dosyć mocno zmylić, ponieważ zaraz później chłopaki grają swój najszybszy i najbardziej popieprzony kawałek w historii. W następnych trackach chłopaki nie tracą tempa, utwory zyskują na rozbudowaniu, pojawia się również masa przeróżnych smaczków, takich jak dodająca klimatu funky orkiestra dęta z Lao Che, theremin i orientalne motywy w Egoist Hedonist, cudowna pozytywka w Left Out czy pierwsze w historii tego zespołu blasty w Hybrid Times. Wolniej jest tylko w kawałku Left Out, kojarzącym się klimatem trochę z Opeth, ale już końcówka jest iście prog-metalowa, z popieprzonymi partiami klawiszy. Właśnie - klawisze. To co Michał Łapaj zrobił tutaj na swoim Hammondzie zakrawa o geniusz. Również Grudzień zagrał znakomite solówki, a bas, jak zwykle, jest fenomenalny. Pokłony należą się chłopakom za rewelacyjne skomponowanie utworów. Piosenki są cholernie rozbudowane, rzadko kiedy pojawia się ten sam motyw dwa razy, nie ma też hiciorów na miarę Conceiving You oraz 02 Panic Room. Produkcja również stoi na wysokim poziomie, może poza brzmieniem perkusji, ale z tym akurat zawsze był problem w Riverside. Szymonowi Czechowi udało się wydobyć takie brzmienie, jakby zespół nagrywał "na setkę". Wady? Jakie wady może mieć najlepsza płyta, nie tylko tego roku, ale jedna z najlepszych jakie nagrano? No, może właśnie poza tym nieszczęsnym brzmieniem perkusji :) A poza tym klasa - ADHD to album genialny, uciekający od jakichkolwiek klasyfikacji gatunkowych. 5 kawałków, 44 minuty i 44 sekundy (w końcu czwarta płyta) muzyki dają takiego energetycznego kopa, jak mało co. I szkoda tylko, że nie udało mi się ich zobaczyć w tym roku w Opolu.



2. Mastodon - Crack The Skye

Mastodon powrócił dojrzalszy, bardziej progresywny i lepszy. Na Crack the Skye chłopaki z Atlanty pokazują pełnię swoich możliwości, udowadniając, że sukces jaki udało im się osiągnąć (nowy album zdobył 11-ste miejsce na Billboardzie!) nie był przypadkiem. W porównaniu do poprzedniej płyty, Blood Mountain, może i Mastodon stracił na przebojowości, ale udało im się nagrać album bardziej rozbudowany i, moim zdaniem, głębszy. Znajdziemy tutaj dwa epickie kilkunastominutowe kawałki, banjo (mój faworyt na płycie - Divinations), schowany z tyłu mellotron (The Czar), vocoder (kawałek tytułowy) czy elementy orientalne (Ghost of Karelia). Na japońskiej edycji znalazł się również całkiem udany cover Just Got Paid ZZ Top. Instrumentalnie oczywiście zespół jest na najwyższej formie, solówki są znakomite, szczególnie uwielbiam pokręcone gitary w jednym z fragmentów The Last Baron (kojarzą się dosyć z Capillarian Crest). Owacje na stojąco należą się perkusiście, Brannowi Dailorowi, który jak zwykle stworzył rewelacyjne partie. Bardzo podoba mi się również produkcja, sucha, ale nadająca takiego trochę pustynnego klimatu. Co tu więcej mówić - Mastodon udowadnia, że tytuł "objawienia muzycznego XXI wieku" nie został im nadany przez przypadek. Teraz tylko zostaje czekać na to co stworzą na soundtracku do Jonah Hex ;)



3. Porcupine Tree - The Incident

Brytyjczycy powracają ze swym dziesiątym już albumem w wyjątkowo dobrej formie. Nowe dzieło wydaje się być jeszcze lepsze, cięższe i różnorodniejsze od, rewelacyjnej przecież, poprzedniczki. Płyta składa się z dwóch krążków. Na pierwszym znajduje się 55-minutowa suita, podzielona na 14 części. Steven Wilson po raz kolejny pokazuje swój geniusz, przez całe 55 minut nie ma ani chwili monotonii. Zaczyna się bardzo metalowo, od intra Occam's Razor oraz następującego zaraz po tym, rozpędzonego The Blind House, ze świetną elektroniką w środku. Później robi się spokojniej, ale nigdy nie nudniej. Drawing the Line zaczyna się od cudownej pozytywki, aby w hiciarskim refrenie zabrzmieć niczym Placebo. W część tytułowa Jeżozwierze potrafią zachwycić industrialnym klimatem, aby w mym ulubionym Octane Twisted znów nabrać ciężkości i epickości, i w wieńczącym płytę Drive the Hearse pozwolić słuchaczowi popaść w zadumę. Na drugim krążku, zatytułowanym Remember Me Lover, znajdują się cztery kawałki, powstałe w wyniku przerw w pracy nad tytułowym utworem, które również trzymają wysoki poziom. The Incident to album pozbawiony jakichkolwiek wad, zachwycający już od pierwszego przesłuchania, z rewelacyjną, niezwykle przestrzenną produkcją Wilsona.



4. Katatonia - Night Is the New Day

Jedna z najbardziej oczekiwanych przeze mnie płyt absolutnie nie zawiodła. Night is the New Day to krążek absolutnie przejmujący, z jesienną atmosferą, która urzeka od pierwszego przesłuchania. Mimo, że można uznać, że jest to logiczna kontynuacja The Great Cold Distance, to jednak daleko Szwedom do kopiowania tej, swoją drogą genialnej, płyty. W przeciwieństwie do THCD, które jest najbardziej gitarowym albumem Katatonii od ich doomowych początków, nowy album jest chyba najlżejszym w ich karierze. Mniej tu gitarowych riffów (choć trafiają się znakomite jak ten orientalny z Liberation, przypominający nieco Amorphis, czy "tarantinowski" motyw w Onward into Battle), więcej klawiszy i elektroniki, które praktycznie zdominowały nowe dzieło Szwedów oraz, jak zwykle, prześlicznych wokali Jonasa Renkse. Warto wspomnieć, że nowe piosenki zyskały na różnorodności, obok mocniejszego Forsaker oraz Liberation, znajduje się akustyczne Idle Blood, które może mocno się kojarzyć z Burden Opeth, trochę industrialne The Promise of Deceit, doomowe oraz wręcz grobowe Nephilim (szczególnie uwelbiam te halloweenowe klawisze w końcówce), a także wieńczące album Departer, zagrane całkowicie na klawiszach, z użyciem elektroniki oraz gościnnym udziałem Tomasa Lindera. Można narzekać, że brakuje czasem jakiegoś mocniejszego uderzenia, że poprzedni album był lepszy, ale jednak mało kto potrafi zbliżyć się do poziomu tego albumu. Night is the New Day to zdecydowanie płyta magiczna i kopa temu, kto sądzi inaczej :P



5. Rootwater - Visionism

I jak tu można mówić, że polska scena metalowa ssie, skoro mamy tak świetne zespoły jak Behemoth, Riverside (choć to bardziej prog rock), Black River czy właśnie Rootwater. Warszawiacy na Visionism po raz trzeci oferują egzotyczny mariaż heavy metalu z punkiem, hardcorem, thrashem, nu-metalem i folkiem. Mimo, że słychać tu inspirację Sepulturą, Soulfly czy czasami nawet KoRnem bądź Faith No More, to nie ma mowy o żadnej kopii, Rootwater brzmi oryginalnie i tak jak nikt inny w tym kraju. Rewelacyjne refreny, mięsiste brzmienie, bardzo dobra perkusja (brawa dla Pawła Jaruszewicza, który zaraz po nagraniu płyty odszedł do Vader). I wokal - wizytówka tego zespołu. Macieja Taffa chyba nikomu nie trzeba przedstawiać, urósł on już do rangi postaci kultowej na polskiej scenie metalowej i jak najbardziej zasłużenie. Jest on na Visionism, jak zwykle zresztą, niesamowity, mało kto potrafi nadać piosenkom tak ogromnego groove'u, jak on. Jego głos jest niezwykle wielobarwny, potrafi wydobyć z siebie bełkot a'la Jonathan Davis (Timeless) czy podrobić manierę wokalną Maxa Cavalery (Steiner). Warto wspomnieć o bonusowym kawałku, niejakiej Haydamace. Jest to folkowo-metalowa piosenka, przypominająca trochę dokonania Gorana Bregovicia, nagrana wspólnie z ukraińskim zespołem folk-rockowym Haydamaky i można powiedzieć tylko jedno słowo - MOC! Jeśli chcecie sobie poprawić humor to ta piosenka o nieszczęśliwie zakochanym Kozaku potrafi to uczynić jak mało co Wink Wady - płyta odrobinę jest zbyt długa, osobiście bym wyrzucił trochę gorsze Alive i Under the Mask, i myślę, że album by na tym tylko zyskał. A poza tym nic więcej - MARSZ DO SKLEPÓW!



6. Steven Wilson - Insurgentes

Pierwsza solowa płyta lidera Porcupine Tree, Blackfield, Bass Communion i miliona innych projektów udowadnia, po raz wtóry zresztą, że czego ten człowiek nie dotknie, zamienia się w złoto. Wilson, wraz z Insurgentes, zabiera słuchacza w podróż po wszystkich swoich muzycznych fascynacjach. Można tu usłyszeć typowo prog-rockowe piosenki w stylu Porcupine Tree (Harmony Korine, Significant Other), elementy trip-hopu (Abandoner), grunge'u (Only Child), orkiestrę (Salvaging) czy jazz'ową sesję jammingową (No Twilight Within the Courts of the Sun - uwielbiam partię fortepianu w tej piosence!). I mimo tego, że Insurgentes to bardzo zróżnicowana płyta, to jednak utwory bardzo płynnie się ze sobą łączą, nie czuć, że słuchamy jakiejś składanki. Na płycie pojawia się również sporo gości, chociażby Michiyo Tagi, grająca na 21-strunowym basie o nazwie koto :P Produkcja jest oczywiście rewelacyjna. Mimo to nie jest to muzyka dla wszystkich, nie ma tutaj przebojowości Porcupine Tree, wokale są zdecydowanie mniej melodyjne, a sama struktura utworów mało "piosenkowa". Aczkolwiek warto się wsłuchać w tę muzykę, gwarantuję, że odkrywanie tej płyty sprawia naprawdę wiele przyjemności i udowadnia, że Wilson jest muzycznym (i produkcyjnym zresztą) geniuszem.



7. Behemoth - Evangelion

Adam Darski i spółka po raz kolejny pokazują, że mimo ogromnego sukcesu, byciu na ustach wszystkich i romansie z Dodą nie mają zamiaru grać prosto i przyjemnie. Evangelion to płyta ciężka jak skurwysyn, mocniejsza od poprzedniczki, a zarazem bardziej organiczna. Nie ma tu aż takiej epickości i orientalnych smaczków tak jak na The Apostasy (choć mimo to w paru momentach usłyszymy jednak orkiestrę dętą, sitara oraz chóry), Evangelion też jest chyba trochę trudniejszy w odbiorze. Aczkolwiek jednak po kilkunastu przesłuchaniach nie sposób nie docenić rewelacyjnego openera w postaci Daimonos, bombardującego niczym blitzkrieg Shemhamforash, niemalże rock'n'rollowej solówki w The Seed Ov I oraz monumentalnego, klimatem przypominającego trochę prymitywny black metal, Lucifera, z świetną narracją Macieja Maleńczuka. Produkcja kładzie na łopatki (combo bracia Hertz-Daniel Bergstrand-Colin Richardson zdecydowanie robi swoje), brzmienie jest potężne. I mimo tego, że Evangelion to jak najbardziej świetny album, to chyba jednak wolę The Apostasy, dzięki swojej epickości i rewelacyjnym solówkom.



8. Hunter - HellWood

Ja wiem, że to nic oryginalnego, że same oklepane riffy, że dla kindermetali, że to i siamto... Ale nic nie poradzę na to, że Hellwood jest jak miód na moje serce. Po prostu tej płyty słucha mi się tak niesamowicie dobrze, że byłbym niesamowitym hipokrytą, gdybym nie umieścił jej w tym zestawieniu. Kapitalne refreny, dodające klimatu teksty (choć zdecydowanie lepiej się je słucha niż czyta ;) ), nawiązania do przeróżnych filmów (Lot nad kukułczym gniazdem, Labirynt fauna, Armia Boga, Harry Angel, trzy piosenki poświęcone Draculi...), fajne partie skrzypiec, do tego dobry klimat. Mi do szczęścia niczego więcej nie potrzeba. Chłopaki na dodatek mają dystans do swej własnej twórczości, słychać lekką autoironię, również w wokalach Draka, który celowo próbuje udawać wirtuozera. Dobrze na bębnach poradził sobie Daray. Mankamenty - "polska" produkcja i zdecydowanie zbyt długie i zbyt nudne solo w Armii Boga. Poza tym nie mogę na nic więcej narzekać.



9. Swallow the Sun - New Moon

Zespół ten co prawda znam dopiero niecały miesiąc, także trudno mi ocenić Księżyc w nowiu (nie, concept nie jest oparty o drugą część Zmierzchu :P ) porównując do poprzednich płyt, ale nie zmienia to faktu, że New Moon to bardzo dobry materiał. Oryginalności nie ma tu za grosz, ale mimo to Finowie mają swój własny styl, oparty o mieszankę melodyjnego doomu z gotykiem, którego nie muszą się wstydzić. Dobra produkcja, świetne wokale, różnorodne i przebojowe kawałki, wszystko czego mi potrzeba :) Album na piątkę!



10. My Dying Bride - For Lies I Sire

Mimo, że poprzednia płyta legendy doom metalu, A Line of Deathless Kings, była krążkiem udanym, to jednak czuć było, że Anglików stać na więcej. Na najnowszym albumie udało im się odrobinę podnieść poprzeczkę, jednak mimo to nie jest to jeszcze dzieło na miarę Turn Loose the Swans, The Dreadful Hours czy Songs of Darkness, Words of Light. Jednakże nie można ukryć, że For Lies I Sire słucha się z najwyższą przyjemnością. Jest to chyba ich najprostszy w odbiorze album, zaraz obok Like Gods of the Sun. Nowe piosenki są chwytliwe, rozbudowane, ale brak im trochę epickości znanej z poprzednich płyt. Zdecydowanie wyróżnia się kawałek otwierający płytę, My Body, a Funeral. Cudowne melodie i zaskakująca zmiana tempa w środku utworu uczyniły tę piosenkę jednym z najlepszych kawałków w historii zespołu. Warto również wspomnieć o dosyć odmiennym, jak na ten band, utworze, Bring Me Victory, który ma wręcz rockowy potencjał. Rewelacyjne jest również A Chapter in Loathing, pierwszy od dawna w całości growlowany utwór MDB. Bardzo podobają mi się partie wokalne Aarona, w końcu postanowi wnieść trochę więcej melodii. Miło usłyszeć również trzech nowych członków. Perkusista Dan Mullins poradził sobie znakomicie i mam nadzieję, że pozostanie w zespole na trochę dłużej niż jego poprzednicy. Dobrze jest usłyszeć również powrót skrzypiec (mimo, że odgrywająca te partie Katie Stone już nie jest w zespole), dodały płycie sporo klimatu, mimo, że nie są wysunięte na pierwszy plan tak mocno jak niegdyś partie Martina Powella. Zawodzi trochę nowa basistka, bas zawsze odgrywał bardzo dużą rolę w My Dying Bride, a tutaj tak jakby go trochę brakuje. Brzmienie bez zarzutu. Może For Lies I Sire nie dorównuje najlepszym płytom tego zespołu, ale wstydu zdecydowanie im nie przynosi i udowadnia, że dalej nie ma mocnych na Brytyjczyków.



11. Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us

Wyspiarze już na poprzednim In Requiem udowodnili, że potrafią grać dalej ciężko i metalowo, ale dopiero na nowej płycie pokazali, że nie mają zamiaru powracać do brzmień znanych z One Second i chcą grać najciężej jak potrafią. Mimo, że brakuje tutaj trochę różnorodności znanej z poprzedniczki, to jednak najnowszy album paradajsów nie nudzi, brnie do przodu, po drodze atakując paroma znakomitymi piosenkami, jak zwykle świetnymi wokalami Nicka Holmesa, który w końcu przestał brzmieć jak James Hetfield, mnóstwem solówek oraz światową produkcją (w końcu producentem jest Jens Bogren, koleś odpowiedzialny za brzmienie ostatnich dokonań Katatonii, Opeth oraz Swallow the Sun). Podobać się może zdecydowanie opener As Horizons End ze znakomitą solówką Mackintosha, First Light z jednym leadem brzmiącym niczym Amorphis, Frailty z tremolo riffami, monumentalny kawałek tytułowy oraz zaczynające się niczym SlipKnot (!) Living with a Scars. Mimo wszystko płyta nie jest jakimś arcydziełem, dwa kawałki są trochę gorsze (Last Regret oraz In Truth), ale zdecydowanie trzyma ona wysoki poziom. Oby tak dalej!



12. Alice in Chains - Black Gives Way To Blue

Pierwszy od czternastu lat longplay legendy grunge'u i trzeba przyznać, że chłopaki dalej trzymają wysoki poziom. Trudno mi porównywać z ich poprzednimi dziełami, bo ich nie słyszałem, ale Black Gives Way to Blue jako samodzielny album broni się bez problemu chwytliwymi refrenami, rozbudowanymi kawałkami i świetnym wokalem nowego gardłowego, Williama DuValla. Znakomicie zastąpił Staleya, wokale to na tej płycie istny majstersztyk. Album otwiera utrzymany w średnim tempie All Secrets Known, aby zaraz potem przejść w niezwykle wchodzące w głowę Check My Brain, zdominowane przez motoryczny riff. Zaraz później mamy do czynienia z dwoma najlepszymi kawałkami na płycie - Last of My Kind, ze znakomitym refrenem oraz spokojniejsze Your Decision. Dalej nie jest gorzej, choć trzeba przyznać, że w drugiej połowie album trochę przynudza, a nie ma też hiciorów na miarę Would? czy Them Bones. Warto zwrócić uwagę na zamykający płytę utwór tytułowy, gdzie gościnnie zagrał na fortepianie sam Elton John (choć bez jego udziału piosenka wiele by nie straciła). Produkcja zdecydowanie daję radę, przypomina mi trochę Crack the Skye Mastodon. Z pewnością zapoznam się z ich całą dyskografią.



13. Black River - Black'N'Roll

Black River na swym drugim albumie absolutnie nie próbują pokazać czegoś czego nie pokazali na debiucie, ale czy tego oczekiwaliśmy? Dobrze wiecie, że nie, Black'n'Roll to kawał dającego kopa zmetalizowanego rock'n'rolla, z jak zwykle świetnymi wokalami Macieja Taffa. Udany opener w postaci Barf Bag (cóż za malowniczy tytuł :P ), chwytliwe Isabel, nawiązujące nazwą chyba do obecnej narzeczonej pana Marcinkiewicza, title track brzmiący niczym metalowa wersja Farben Lehre, przypominające Rootwater Loaded Weapon oraz dwie nastrojowe balladki (Morphine i Young'n'Drunk). Płyta byłaby tak samo dobra jak poprzednia, gdyby nie dwa troszkę nudniejsze utwory - Lucky in Hell i Like a Bitch. Ale nie ma nad czym narzekać, nowe Black River to masa energii i słyszalnej radochy z grania, a to jest w końcu najważniejsze.



14. Indukti - Idmen

Odkrycie roku. Pięć lat po nagraniu swego debiutanckiego albumu S.U.S.A.R., Indukti powraca w końcu ze swoją drugą płytą zatytułowaną Idmen. Debiutu nigdy nie słyszałem, więc trudno mi porównywać, ale Idmen to oryginalna mieszanka progresywnego metalu, awangardy, motywów orientalnych, a czasami nawet brzmień a'la Sepultura. Większość kawałków jest instrumentalna, co właśnie jest dla mnie największą wadą, tym bardziej, że piosenki z wokalami są naprawdę znakomite. Występuje w nich trzech gości - jeden z moich ulubionych wokalistów, wszechobecny ostatnio Maciej Taff oraz dwóch nieznanych mi jegomościów. Produkcja jest niezła, ale mogło być jednak lepiej. Rewelacyjnie poradził sobie perkusista, Wawrzyniec Dramowicz, którego partie mogą czasami przyprawić o zawrót głowy. Czasami trochę brakuje tutaj melodyjności, czasami można poczuć nudę, ale mimo to jest to płyta oryginalna, pokazująca, że Indukti to obecnie jeden z najciekawszych polskich zespołów.



15. Rammstein - LIEBE IST FuR ALLE DA

Niemcy na swym nowym albumie ani nie przynoszą zawodu, ani nie przyprawią nas o szybsze bicie serca. To po prostu Rammstein, który wszyscy znamy i kochamy (bądź nienawidzimy), bez żadnych niespodzianek czy elementów nieużywanych przez nich wcześniej. Mamy tu chwytliwe refreny, krystalicznie czystą produkcję (trochę aż za czystą), genialny wokal Lindemanna, elektroniczne duperele oraz orkiestrę. To czego mi brakuje na tej płycie to tzw. "momenty". Jedyną piosenką, gdzie można sobie pomyśleć "o jezuuu, ale zajebiste!" jest śliczne Fruhling in Paris (i ewentualnie Wiener Blut, opowiadające o Fritzlu). Warto wspomnieć o wieśniackim Pussy, ale w sumie Amerika była bardziej przejebana :D Nie mogę narzekać na nową płytę, ale stanów erekcjogennych raczej nikt nie będzie po niej mieć.



16. Marylin Manson - The High End of Low

Można Briana Warnera nie lubić, ale nie można mu zarzucić wtórności. Nigdy nie nagrał dwóch identycznych płyt i podobnie sprawa prezentuje się z The High End of Low. Płyta ta prezentuje chyba najlżejsze, a także najróżnorodniejsze oblicze Mansona, jakie dotąd poznaliśmy. Album aż roi się od lżejszych, zagranych głównie na akustykach utworów, takich jak rozpoczynające album kapitalne Devour, niezwykle "luzackie"Leave a Scar, wręcz bluesowe Four Rusted Horses, nastrojowe Running to the Edge of the World czy brzmiące trochę jak Myslovitz Unkillable Monster. Mocniejsze akcenty pojawiają się tylko w zaczynającym się niczym Placebo Pretty as a Swastika, glamowym Arma-goddamn-motherfucking-geddon i dosyć psychodelicznym I Want to Kill You Like They Do in the Movies. Nie brak też tutaj pokręconych industrialowych dźwięków, rodem z Nine Inch Nails, tak jak w przedziwacznym WOW. I mimo, że The High End of Low jest płytą wielobarwną, do zespołu powrócił Twiggy Ramirez, a całość brzmi jak soundtrack do nieistniejącego filmu drogi, to jednak jest to album trochę zbyt długi i czasami nierówny. Co robi obok świetnego Blank and White, tak przeciętny utwór, jak We're from America, do tego posiadający beznadziejny tekst (truizmy w stylu we believe in everything we say, we say it because we believe it)? Moim zdaniem można by wywalić parę gorszych utworów, takich jak Wight Spider i 15, co z pewnością zwiększyłoby jakość płyty. Ale mimo wszystko jest dobrze, Marylin Manson udowadnia, że ma jeszcze pomysły na swoją muzykę, mimo, że do poziomu trylogii i The Golden Age of Grotesque jeszcze trochę brakuje.



17. Gaba Kulka - Hat, rabbit

Chyba najczęściej "odkrywana" polska wokalistka. Tym razem jednak Polska ma szansę na dłużej zapamiętać Gabę Kulkę, nie tylko za sprawą znakomitej promocji ze strony Mystica oraz świetnej sprzedaży jej nowego krążka, ale również dlatego, że Hat, Rabbit prezentuje naprawdę wysoki poziom. Wokalistka ujawnia tutaj różne swoje oblicza. Raz jej piosenki aż kipią od jazzowej energii i przebojowości (Hat, Meet Rabbit, Propaganda, Over), a kiedy indziej pozwalają popaść słuchaczowi w zadumę (Aaa, Słuchaj) czy uwieść wręcz filmowym klimatem (Love Me). Trudno sklasyfikować gatunek, jaki wykonuje Gabriella. Ni to pop, ni to jazz. Sama artystka nazywa swoją twórczość "progresywnym popem", co chyba najlepiej oddaje charakter jej muzyki. Wszystkie piosenki (poza Lady Celeste, opartej głównie na partii skrzypiec) są oparte głównie na partiach fortepianu, choć często "wtrącają się" inne instrumenty, takie jak gitary elektryczne czy orkiestra dęta. Oczywiście, do tego trzeba również dodać znakomity wokal Kulki, wielobarwny i robiący naprawdę spore wrażenie. Jednak mimo wszystko całość psują dwa kawałki - zbyt "hiciarskie" Niejasności (zaczynające się trochę niczym I Need a Hero Bonnie Tyler) i irytujące Bosso. Poza tym nie mogę się do niczego przyczepić. Bardzo się cieszę, że w końcu Gabę dostrzeżono i doceniono, i życzę jej dalszych sukcesów.



18. Depeche Mode - Sounds of the Universe

Mimo, że "depeszy" znam już sporo lat, to zawsze to były tylko ich pojedyncze utwory, a'la Enjoy the Silence, Precious czy Personal Jesus, a nie pełne albumy. Dopiero ich ostatnie wydawnictwo to zmieniło i przyznam, że jestem całkiem zadowolony, chociaż do tzw. "eargasmu" jednak mi daleko. Dla mnie zabrakło tutaj trochę większej ilości emocji, z hiciorów znajdziemy tylko Wrong, na romantyczne wieczory nadaje się tylko otwierające płytę In Chains i Jezebel. Jeśli chodzi o plusy to płyta jest z pewnością przyjemna, piosenki łatwo wpadają w ucho (chociaż nie zostają tam też na zbyt długo), są różnorodne i i na równym poziomie. Bardzo podoba mi się, gdy chłopaki wchodzą w mroczniejsze i bardziej klimatyczne rejony w kawałkach Little Soul i Jezebel, skądinąd moich ulubionych. Dobry album, ale nic więcej. Mimo to z chęcią posłucham starszych płyt, tym bardziej, że mój wychowawca, wielki fan Depeche Mode, nazywa Sounds of the Universe, w stosunku do poprzednich dzieł, "ledwo ciepłą płytą".



19. Imperial Vengeance - At The Going Down Of The Sun

Pewnie gdyby nie fakt, że liderem zespołu jest niejaki Charles Hedger, gitarzysta mojego ulubionego zespołu - Cradle of Filth, to prawdopodobnie bym nigdy po tę płytę nie sięgnął. Aczkolwiek nie żałuję, że zapoznałem się z debiutanckim albumem Anglików, ponieważ jest to kawał dobrej muzyki. Może co prawda niezbyt oryginalnej, ale jak na symfoniczny black metal trzymają poziom. Słychać na albumie sporą inspirację Dimmu Borgir oraz Emperorem, jednakże nie można zarzucić im wtórności. Imperial Vengeance udało się wypracować swój styl, melodyjny, pełen "kosmicznych" (trochę kojarzących się z The Kovenant czy późniejszym Arcturus) klawiszy oraz symfonicznych wstawek. Kawałki są rozbudowane, w każdym można znaleźć ciekawe motywy, jak chociażby coś rodzaju hejnału w outrze do 6th Airborne Division czy gościnny udział jedynego żyjącego żołnierza uczestniczącego w I wojnie światowej w utworze tytułowym. Mimo to czasami wtrąca się nuda, co nie obniża znacząco wartości krążka, ale też właśnie przez to nieczęsto wraca się do albumu. Warto jednak zapoznać się z Imperial Vengeance, gdyż mogą jeszcze kiedyś namieszać.



20. Novembers Doom - Into Night's Requiem Infernal

Trudno mi oceniać najnowszą płytę Amerykanów przez pryzmat poprzednich albumów, bo ich nie znam, ale mimo to Into Night's Requeim Infernal jest całkiem przyzwoite. Może nazywanie ich zespołem doom metalowym jest trochę na wyrost, oryginalności w nich za wiele nie ma, a też piosenki nie są jakieś wybitne, ale mimo to Novembers Doom słucha się całkiem przyjemnie. Niezłe riffy, produkcja również na wysokim poziomie (za miksy odpowiedzialny jest Dan Swano), szczególnie dobrze brzmi bas, wokal również w porządku, w szczególności czysty, brzmiący jak krzyżówka Aarona Stainthorpe'a z Nickiem Holmesem. Ponadprzeciętna płyta, ale jednak do "bardzo dobrego" poziomu chłopakom jeszcze trochę brakuje.



21. Amorphis - Skyforger

Rzutem na taśmę. Niestety trudno ukryć, że po odejściu Pasiego Koskinena, Amorphis zjada powoli swój własny ogon. Skyforger można by nazwać bez problemu Eclipse pt. III i nikt by nie zauważył różnicy. Mimo to nie jest jednak tak źle. Album zaczyna się bardzo obiecująco, od świetnego epickiego Sampo i chwytliwej Silver Bride. Potem już nie jest tak różowo, a płyta staje się bardzo nierówna. Z jednej strony mamy jeden z mocniejszych kawałków Amorphis w historii, Majestic Beast, rozpoczynający się od świetnej folkowej wstawki utwór tytułowy i dwa bardzo udane bonusy (tradycyjnie już chłopaki na "odrzuty" dają najlepsze kawałki), a z drugiej smętne From the Heaven of My Heart (okropny tytuł), nudnawe From Earth I Rose czy przeciętne, nie wywołujące żadnych emocji Highest Star i Course of Fate. Plusy - bardzo dobra produkcja, spora ilość dobrych solówek (najwięcej w historii zespołu) oraz świetny wokal Joutsena. Skyforger to udana produkcja, ale nie da się zaprzeczyć, że prawdopodobnie najgorsza w całej karierze Finów. Płyty na poziomie Am Universum i Far from the Sun już pewnie nie nagrają, ale niech przynajmniej skłonią mnie do tego, abym przestał odczuwać wrażenie "nihil novi" po obcowaniu z ich kolejnymi krążkami.

Recommended Songs (sorted by most recommended songs)

Hybrid Times : Riverside (Score = 700.92)
Eve of Seduction : Symphony X (Score = 696.67)
Evolutionary Sleeper : Cynic (Score = 659.04)
Alive : Circus Maximus (Score = 641.15)
Driven To Destruction : Riverside (Score = 634.64)
Paradise Lost : Symphony X (Score = 541.38)
Crack The Skye : Mastodon (Score = 524.2)
Vicarious : Tool (Score = 490.33)
Spreading the Disease : Queensrÿche (Score = 470.07)
Domination : Symphony X (Score = 461.97)
Balance : Anathema (Score = 461.3)
Extension of the Wish : Andromeda (Score = 418.36)
We All Need Some Light : Transatlantic (Score = 410.14)
Ticks & Leeches : Tool (Score = 407.83)
Madness Caught Another Victim : Evergrey (Score = 399.59)
Slipstream : Threshold (Score = 395.65)
Oroborus : Gojira (Score = 388.13)
Final Product : Nevermore (Score = 379.41)
Fragile Dreams : Anathema (Score = 378.54)
Edge of Thorns : Savatage (Score = 375.75)
Revolution Calling : Queensrÿche (Score = 375.63)
Songs of the Ocean : Star One (Score = 370.64)
The Words Unspoken : Andromeda (Score = 362.58)
The Grudge : Tool (Score = 362.5)
Heaven Send : Devin Townsend Project (Score = 353.39)
Heal the Waters : Ark (Score = 350.28)
Sin : Circus Maximus (Score = 347.99)
Silver Bride : Amorphis (Score = 344.74)
The Divine Wings of Tragedy : Symphony X (Score = 339.12)
Sampo : Amorphis (Score = 334.53)
Sapphire : Redemption (Score = 329.83)
The Astral Pathway : Adagio (Score = 326.41)
City In The Sky : Scale The Summit (Score = 319.45)
Deep Peace : Devin Townsend (Score = 317.26)
Time Crunch : Jordan Rudess (Score = 307.4)
Pilot in the Sky of Dreams : Threshold (Score = 305.13)
ZTO : Devin Townsend (Score = 296.27)
Eye to Eye : Fates Warning (Score = 295.58)
Point of View : Fates Warning (Score = 280.12)
Perfect Survivor : Star One (Score = 279.7)
Duel With the Devil : Transatlantic (Score = 274.24)
Sweet Leaf : Green Carnation (Score = 273.7)
Mystery : Shadow Gallery (Score = 273.34)
Brain Fingerprinting : Blotted Science (Score = 263.08)
Vampira : The Devin Townsend Band (Score = 255.57)
Coast : Devin Townsend Project (Score = 255.46)
The Space for This : Cynic (Score = 254.66)
Endzeit : Heaven Shall Burn (Score = 252.85)
Freder : Indukti (Score = 247)
Welcome Home : Coheed and Cambria (Score = 242.2)
Ghost of Karelia : Mastodon (Score = 239.94)
Things That Rhyme With Orange : I Set My Friends On Fire (Score = 239.75)
In Confidence : Evergrey (Score = 234.1)
Soul Society : Kamelot (Score = 233.43)
Disruptr : Devin Townsend Project (Score = 233.42)
Clouds over California : DevilDriver (Score = 231.01)
Still Waiting : Sum 41 (Score = 230.04)
Hang 11 : John Petrucci & Jordan Rudess (Score = 227.13)
Suite Sister Mary : Queensrÿche (Score = 223.97)
This Could Be Anywhere In The World : Alexisonfire (Score = 220.68)
Live Love Die : In Fear and Faith (Score = 220.31)
Burn the Sun : Ark (Score = 220.19)
Alone : Green Carnation (Score = 220.09)
Oblivion : Mastodon (Score = 218.46)
Almost Again : Strapping Young Lad (Score = 216.25)
obZen : Meshuggah (Score = 213.25)
Nothing to Say : Angra (Score = 212.63)
Dunes : Scale The Summit (Score = 211.68)
La Villa Strangiato : Rush (Score = 203.39)
Rule the World : Kamelot (Score = 202.17)
Back to Times of Splendor : Disillusion (Score = 201.19)
Combustion : Meshuggah (Score = 200.09)
Codex Oscura : Adagio (Score = 199.73)
Red Flag : Billy Talent (Score = 196.46)
July : Katatonia (Score = 196.04)
Deceiver : Stream of Passion (Score = 193.28)
Breathing : Yellowcard (Score = 193.23)
The Course of Nature : Angra (Score = 191.56)
Sleep : Savatage (Score = 191.51)
Boiled Frogs : Alexisonfire (Score = 188.17)
Denied : Sonic Syndicate (Score = 185.69)
Of Sins and Shadows : Symphony X (Score = 184.11)
Colony of Birchmen : Mastodon (Score = 183.8)
Deeper Than Life : Shadow Gallery (Score = 182.44)
The End : Roadrunner United (Score = 182.21)
Cold Inside... I : Indukti (Score = 181.39)
Stabbing the Drama : Soilwork (Score = 180.74)
Feasting Fools : Unexpect (Score = 178.9)
Call Me Sick Boy : Hopes Die Last (Score = 177.45)
And I Told Them I Invented Times New Roman : Dance Gavin Dance (Score = 177.14)
You're Gonna Go Far, Kid : The Offspring (Score = 176.1)
Aftermath : Sonic Syndicate (Score = 174.9)
To The World : Strike Anywhere (Score = 172.61)
Just a Little : Ark (Score = 172.34)
Escape Artists Never Die : Funeral for a Friend (Score = 170.92)
Apology : Alesana (Score = 170.79)
Gibberish : Spock's Beard (Score = 169.84)
Electric Red : Meshuggah (Score = 168.48)
Parker's Eyes : Redemption (Score = 167.79)
My Will Be Done : Unearth (Score = 167.18)

ALBUMS:
Amorphis - Silent Waters
Amorphis - Skyforger (Digipak)
Arch Enemy - Rise of the Tyrant
Autere - Havoc Monology
Autere - Seizure
Children of Bodom - Hate Crew Deathroll
Children of Bodom - Follow the Reaper
Children of Bodom - Are You Dead Yet?
Children of Bodom - Blooddrunk
Dauntless - Execute the Fact
Deathstars - Termination Bliss (Extended)
Deathstars - Night Electric Night (Gold Edition)
Dethera - Arts of the Insane
Elenium - Caught in a Wheel
End of You - Unreal
Ensiferum - Victory Songs
Five Finger Death Punch - The Way of the Fist
Gotham O.D - Monochromatic
Killswitch Engage - Alive Or Just Breathing
KoЯn - Greatest Hits vol. 1
KoЯn - Untitled
Mokoma - Kuoleman laulukunnaat
Mokoma - Viides vuodenaika
Mötley Crüe - Red, White & Crüe
Nightwish - Once
Nightwish - Highest Hopes: The Best of Nightwish (Limited Edition CD+DVD)
Norther- Dreams of Endless War
Norther - Death Unlimited
Norther - Mirror of Madness
Norther - Till Death Unites Us
Norther - No Way Back
Norther - N (Limited Edition Digipak)
Poisonblack- Lust Stained Despair
Poisonblack - A Dead Heavy Day (Limited Edition Digipak with autographs)
Scythe of Orion - X-Lives
Seether - Karma & Effect
Sentenced - Shadows of the Past (Special Two Disc Edition Re-Issue)
Sentenced - North From Here (Special Two Disc Edition Re-issue)
Sentenced - Amok
Sentenced - Down (Limited Edition Digipak Re-Issue)
Sentenced - Frozen
Sentenced - The Cold White Light
Sentenced - The Funeral Album
Sentenced - The Coffin Box Set: Complete Discography
Sixx:A.M. - The Heroin Diaries Soundtrack
Slipknot - Slipknot
Slipknot - Iowa (With original art work)
Slipknot - Iowa
Slipknot - Vol. 3: (The Subliminal Verses) (Special Limited Edition)
Slipknot - All Hope Is Gone (Special Edition CD/DVD)
Slipknot - Slipknot: 10th Anniversary Edition
Sonata Arctica - The Collection
Sonata Arctica - Unia
Soulfallen - World Expiration (Digipak)
Soulrelic - Love Is A Lie We Both Believed
Stam1na - Uudet kymmenen käskyä
Stam1na - Raja
Stone - Stoneage 2.0
Stone Sour - Stone Sour
Stone Sour - Come What(ever) May (Special Edition)
Tarot - Shining Black
The 69 Eyes - Devils
Trivium - Shogun (CD/DVD Special Edition with autographs)
Turisas - The Varangian Way (Director's Cut)
Twilightning - Bedlam
Various Artists - Peaceville : 21 years of Doom, Death & Darkness
Various Artists - Stay Heavy Records: Dirty Black Summer EP
Various Artists - Let the Metal Flow 2008
Various Artists - Nordic Tour Sampler (Promo)
Various Artists - Darker Playground vol. 1

SINGLES:
Amorphis - Silent Waters
Amorphis - Silver Bride
Before the Dawn - Faithless
Children of Bodom - Blooddrunk
DevilDriver - Not All Who Wander Are Lost (Promo)
Ensiferum - One More Magic Potion
Eternal Tears of Sorrow - Tears of Autumn Rain
Godsplague - I Will Break You
Kiuas - Of Sacrifice, Loss And Reward
Kotiteollisuus - Tuonelan koivut
Lamb of God - Set to Fail (Promo)
Machine Head - Now I Lay Thee Down (Promo)
Megadeth - A Tout Le Monde / Sleepwalker (Promo)
Nightwish - Nemo
Norther - Unleash Hell
Norther - Spreading Death
Northern Kings - We Don't Need Another Hero
Poisonblack - Bear the Cross
Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet (Promo)
Reflexion - Twilight Child
Sentenced - No One There
Shadows Fall - Redemption
Slipknot - Spit It Out
Slipknot - My Plague
Slipknot - Vermilion
Slipknot - Psychosocial (Promo)
Slipknot - Dead Memories (Promo)
Sonata Arctica - Paid In Full
Soulfly - Blood Fire War Hate (Promo)
Trivium - The Rising (Promo)

DVD'S:
Children of Bodom - Trashed, Lost & Strungout EP
Lordi - Market Square Massacre
Norther - Spreading Death
Roadrunner United - The Concert
Sentenced- Buried Alive
Slipknot - Disasterpieces
Slipknot - Voliminal: Inside the Nine
Tarot - Undead Indeed

Abraxas, the new death metal band featuring Makoto Mizoguchi (Pyrexia, Hate Eternal) on guitar and bass, Mike Hrubovcak (Monstrosity, Vile) on vocals and Lance Wright (Vile) on drums, will see the release of its debut EP, Wretched Existence, on December 15th via Relapse Records. The Wretched Existence release will feature artwork from Drew Elliott (Amorphis, Necrophagia) and is currently available for pre-order at this location.

Abraxas are streaming three of the EP’s four tracks online now via the band’s MySpace page: www.MySpace.com/OfficialAbraxas. The band is currently writing for their first proper full-length, due out in 2010. Additional details will be announced soon.

Name your top 10 most played bands on Last.fm:

1. In Flames
2. Tiamat
3. Moonspell
4. Anathema
5. Ice Ages
6. Dead Can Dance
7. Katatonia
8. Amorphis
9. Paradise Lost
10. Summoning

Now answer the questions according to the numbers:

What was the first song you ever heard by 6?

Hard to remember. The Cardinal Sin probably.

What is your favourite album of 2?
Wildhoney

What is your favourite lyric that 4 has sung?

I don't care where you go you won't get away from me
Black as the night is day filled with no sympathy
Marching down the hall for a misery
I don't care where you go, you won't get away from me

How many times have you seen 5 live?
None and it doesn't seem like I ever will.

What is your favorite song by 7?
Evidence

What is a good memory you have involving the music of 10?
Childhood. Playing Diablo 2 while listening to their stuff without knowing the name of the band :)


Is there a song of 3 that makes you sad?
No.

What is your favorite lyric that 2 has sung?
she shivered, afraid that I would shoot
she`d panic, afraid that I would not
she drank it all right before my eyes
said, be my lucifer, be my lord of flies

What is your favorite song by 9?
Forever Failure

How did you get in to 3?
My brother shown me how godlike they are.

What was the first song you heard by 1?
Embody the Invisible
And this time I'm 100% sure.

What is your favorite song by 4?
Hope

How many times have you seen 9 live?
None :(

What is a good memory you have involving 2?
A nerd at school running upstairs after me, holding their CD and than saying (he was tired as hell) "mr. xxx gives it back and thanks". Priceless.

Is there a song of 8 that makes you sad?
Nah.

What is your favorite album of 5?
Buried Silence. His best so far.

What is your favorite lyric that 3 has sung?
Imperious, choleric, irascible, extreme in everything, with a
dissolute imagination of the like which has never been seen,
atheistic to the point of fanaticism, there you have me in a nutshell
and kill me again or take me as I am,
for I shall not change.

What is your favorite song of 1?
Embody the Invisible

What is your favorite song of 10?
Long Lost to Where No Pathway Goes

How many times have you seen 8 live?
Nooone, this question is making me angry.

What is your favorite album of 1?
Clayman

What is a great memory you have considering 9?
There is none...

What was the first song you heard by 8?
My Kantele

...I guess so.

What is your favorite cover by 2?
Haha, now you've done it!
Of course Sympathy for the Devil. IMO best cover EVER.



Such a waste of time :P

AEP: 4.45

Last.fm-Underground-O-Meter (overall top artists):
0.6% underground and 9% mainstream.

top artists:

• 1 - Epica: 24 up
• 2 - Tarja Turunen or Tarja: 0 up/down
• 3 - Sentenced: 2 down
• 4 - Poets of the Fall: 4 up
• 5 - Nightwish: 0 up/down
• 6 - Tarot: 3 down
• 7 - Sonata Arctica: 3 down
• 8 - Ayreon: 2 down
• 9 - Vanessa-Mae: 2 down
• 10 - Leaves' Eyes: 6 up
• 11 - After Forever: 4 up
• 12 - Stream of Passion: 0 up/down
• 13 - Leningrad Cowboys: 2 down
• 14 - Amorphis: 9 up
• 15 - Xandria: 5 down
• 16 - Hans Zimmer: 3 down
• 17 - Poisonblack: 11 up
• 18 - Threshold: 1 down
• 19 - Shadow Gallery: 0 up/down
• 20 - Kiuas: 11 down
• 21 - P!nk: 7 down
• 22 - Foxy Brown: 1 down
• 23 - Delain: 1 up
• 24 - Mariah Carey: 4 down
• 25 - Joss Stone: 2 up
• 26 - Lil' Kim: 4 up
• 27 - Liv Kristine: 9 down
• 28 - Katie Melua: 6 down
• 29 - Symphony X: 3 down
• 30 - Visions of Atlantis: 1 down

(the Last.fm-Mainstream-O-Meter has an error on the server)


tag cloud:

classical death metal female fronted metal female vocalists finnish gothic gothic metal heavy metal hip-hop instrumental melodic death metal metal pop power metal progressive metal rock symphonic metal

eclectic score:

Take your top 20 artists. For each of these artists, collect the top 5 similar artists. The resulting number of unique artists is your eclectic score. If the score is small (extreme = 5) your musical preferences are very limited, and if it is large (larger than 80, extreme = 100), then you have an eclectic musical preference. You can compute your own score at http://anthony.liekens.net/pub/scripts/last.fm/eclectic.php


My eclectic score is currently




The 74 related artists for my profile are After Forever (4), Ambeon (2), Amorphis, Avantasia, Ayreon, Before the Dawn, Bond, Brother Firetribe, Charon (2), Circus Maximus, David Garrett, Delain (4), Diablo, Ed Alleyne-Johnson, Edvin Marton, Elfonía, Elis (2), Entwine, Epica (4), Eternal Tears of Sorrow, Fates Warning (2), For My Pain..., HammerFall, Harry Gregson-Williams, Heavy Metal Perse, Hurriganes, Insomnium, Itzhak Perlman, James Horner, James Newton Howard, Kamelot, Klaus Badelt, Kotipelto, Leaves' Eyes (3), Liv Kristine, Machine Men, Marko Saaresto, Mind's Eye, Nemesea, Nightwish (2), Northern Kings (2), Pain Confessor, Peer Günt, Playground, Poisonblack, Redemption (2), Reflexion, Remu Aaltonen, Sentenced (2), Shadow Gallery (2), Sirenia (2), Sleepy Sleepers, Star One (2), Steve Jablonsky, Stratovarius, Stream of Passion, Sunrise Avenue, Swallow the Sun, Symphony X, Tarja Turunen, Teräsbetoni, The Rasmus, Theatre of Tragedy, Theory of a Deadman, Threshold, Thunderstone (2), To/Die/For, Tristania, Turo's Hevi Gee, Twilightning, Vanden Plas (2), Visions of Atlantis, Within Temptation (3), Xandria



super-eclectic score:

Take your top 50 artists. For each of these artists, collect the top 20 similar artists (where the artist itself is the #1 most similar). The resulting number of unique artists is your super-eclectic score. You can compute your own score at http://anthony.liekens.net/pub/scripts/last.fm/supereclectic.php


My super-eclectic score is currently




The most similar artists for my profile are Elis (13), Xandria (12), Leaves' Eyes (12), Imperia (12), Nemesea (12), Epica (11), Visions of Atlantis (11), Sirenia (11), After Forever (11), Delain (11)