News

Φοβάσαι...

Έτσι δεν είναι;

Φοβάσαι...

Για εσένα, για τους φίλους σου, για τους συγγενείς σου, για τα παιδιά σου, για όλους όσους αγαπάς και γνωρίζεις... Κι όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι. Υπήρξε μία εποχή που ο μόνος φόβος που γνώριζες ήταν κάτι το φανταστικό. Ένας παιδικός μπαμπούλας που δε μπορεί να πειράξει κανέναν και τίποτα.

Αν με τη σκέψη αυτή οδηγηθούμε στο σήμερα, θα δούμε πως ο ανύπαρκτος παιδικός μπαμπούλας έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτα υπαρκτό και απτό ενήλικα πολιτικό. Το κοινό σημείο και των δύο, όμως, είναι το εξής: η ψυχολογική επίδραση που τείνουν να έχουν επάνω στην ψυχή και το μυαλό μας.

Έχω συζητήσει πολλές φορές σχετικά με το πώς η αγάπη μπορεί να γεμίσει έναν άνθρωπο, μία οικογένεια, έναν τόπο, με άλλους ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι. Η άποψή τους δεν έχει αλλάξει, ούτε όμως και η δική μου. Ο κάθε άνθρωπος άλλωστε που έφτασε στο σήμερα, έφτασε με τις επιλογές του. Κι αυτές συνήθως, ο άνθρωπος διατηρεί κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Ο παιδικός μπαμπούλας πολλές φορές δε σου επέτρεπε να κοιμηθείς. Τον σκεφτόσουν συνέχεια από τη στιγμή που έσβηνε το φως στο δωμάτιό σου. Πίστευες πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να εμφανιστεί και να σου πάρει ό,τι πιο πολύτιμο έχεις. Έπιανες πιο σφιχτά το λούτρινο αρκουδάκι που σου είχαν αγοράσει οι γονείς σου από αυτό το “καταπληκτικό κατάστημα με τα παιχνίδια”.

Τώρα, όμως, ακριβώς την ώρα που κλείνεις το φως, τώρα που μεγάλωσες, σκέφτεσαι έναν άλλο μπαμπούλα χειρότερο από τον πρώτο. Αυτός ο νέος μπαμπούλας είναι πιο χοντρός και πιο τρομακτικός. Χτυπάει κατευθείαν στην ψυχολογία σου και δε σου αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Μάλιστα, τώρα που μεγάλωσες, δεν έχεις το περιθώριο να πιάσεις το αρκουδάκι σου αγκαλιά και να πεις “θα περάσει κι αυτή η νύχτα”. Ίσως έχεις γυναίκα. Ίσως έχεις άντρα. Ίσως έχεις παιδιά. Πώς να τους δείξεις ότι φοβάσαι; Προσπαθείς να δώσεις το χέρι σου, να αρπάξεις μια αγκαλιά. Προσπαθείς, όμως, να μην συναντηθούν τα βλέμματά σας. Να μην προδοθείς ότι φοβάσαι. Και πια δεν έχεις αρκουδάκι να πιάσεις και να σφίξεις στην αγκαλιά σου. Έχεις να φροντίσεις την οικογένειά σου (γονείς, παιδιά) και δε μπορείς να δείξεις ότι ένας άνθρωπος ήταν ικανός να σε γονατίσει απλά με τη δύναμη των λόγων του. Άλλωστε, ολόκληρος Θεός κατέβηκε στη γη για να φέρει το μήνυμα της Βασιλείας του Θεού και του Παραδείσου και ελάχιστοι γονάτισαν έστω από δέος γι' αυτό που έβλεπαν. Κι όμως ένας άνθρωπος άδικος τα κατάφερε...

Ας είμαστε ειλικρινείς: τόσα χρόνια μας λένε να μη σπαταλάμε το νερό. Όταν θα διψάσουμε, θα φωνάξουμε και θα στενοχωρηθούμε. Έτσι έγινε και τώρα. Τόσα χρόνια γνωρίζαμε ποιος κλέβει και ποιος όχι. Γνωρίζαμε (γιατί όλοι είχαμε τέτοιους γνωστούς ή φίλους) ποιοί και πώς αντιδρούν όταν βλέπουν το εύκολο χρήμα να ξετυλίγεται μπροστά τους. Κι όμως, εμείς γελούσαμε με το πώς εκμεταλλεύονται τον κόσμο. Εμείς χαριτολογούσαμε με τις ιστορίες που μας έλεγαν για το πώς “ήρθε κάποιος και ζητούσε αυτό και του το αρνήθηκα. Μα ήταν τρελός;”, ξεχνώντας πως κι εμείς είχαμε υπάρξει αντίστοιχα τρελοί σε παρόμοιες ιστορίες.

Κάναμε λάθη, πολλά λάθη και πολλές φορές, μιας που κανείς δεν αξιώθηκε να μάθει από αυτά. Δεν είναι αργά για να αλλάξουν τα πράγματα. Αλλά θέλει προσπάθεια! Θέλει ό,τι θέλει κάθε νέο πλάσμα, κάθε νέα ζωή: αγάπη! Και η φράση “αγαπάω τον εαυτό μου” δεν έχει θέση εδώ! Να αγαπάς τον εαυτό σου μόνο αν βλέπεις τους άλλους ανθρώπους σαν εαυτόν. Αυτό είναι το μήνυμά μου γι' αυτές τις ημέρες. Να αγαπάς τους γύρω σου, τους αδελφούς και τις αδελφές σου, σαν εαυτόν.

Έφτασε ακόμη στο τέλος ένα έτος

ταυτόχρονα κι αρχή για το καινούριο φέτος
υπήρξαν γεγονότα που συνέβησαν και φύγαν
κι όμως κάποια μοιάζουν σαν το γάλα με τη μύγα

Είναι καρφωμένα γερά πάνω στην πλάτη μας
είναι μαχαιριά στη ζωή και στο κατάρτι μας
στο πλοίο που διαλέξαμε να ακολουθήσουμε
ή στο πλοίο που διαλέξαμε να δημιουργήσουμε

Σαν το Νώε κάποιοι πήραν εντολή από ψηλά
μα αντί για κιβωτό δημιούργησαν δεσμά
σχοινιά που βαστάζουν χώρες και στενά
τους λαούς εννοώντας φυσικά

Και ενώ είχες κάνει τα όνειρα που ήθελες
όλα σου τα γκρεμίζουν! ήθελες/δεν ήθελες!
αφού δεν παραδόθηκες ποτέ στην εξουσία
θα δώσεις και το μέλλον των παιδιών σου στην ουσία!

~~

Προδότες πουλημένοι σε εξουσίας θέσεις
αλλάζουν συνεχώς των λαών τις διαθέσεις
παίζουν με ψυχές αλλά και με ζωές
γίνονται γνωστοί εγκληματίες/βιαστές

Και όλοι παραδόπιστοι! ποιος να αμυνθεί;
σε ένα σύστημα που μοιάζει με αριθμητική
δε νοείται εξίσωση δίχως χ και ψ
δε νοείται πολιτεία δίχως διαπλοκή

Αφού οι περισσότεροι από μας
θα ήθελαν τη θέση τους κι εμάς
ας μας ξέχναγαν εμάς! και τι πειράζει;
αφού αν έχεις τα λεφτά πάντα χαράζει!

Γι' αυτό και έχουν πει και τόσοι άγιοι
πως όλοι έχουν ο,τι τους αξίζει
αφού ούτε εμείς καλύτεροι δεν είμαστε
τέτοιους αρχοντάδες ο λαός στηρίζει

~~~

Μα όπως σε κάθε σύστημα αριθμητικό

υπάρχει και εδώ κάτι μοναδικό

κάτι το οποίο ονομάζεται μηδέν

κι αναφέρεται σ' αυτούς που δεν πίστεψαν ουδέν

Κοίταξαν να είναι σωστοί κι ορθοί για όλους

δεν έκλεψαν ποτέ, όποιους κι αν είχαν ρόλους

τους ένοιαζε μονάχα η ζωή κι η ευτυχία

τους ένοιαζε να βρούνε την ουσία

Κι αγάπησαν που λέτε και συγχώρησαν πολλούς

πίστεψαν πολλούς αλλά και νοιάστηκαν γι' αυτούς

δεν πέρασαν απλά από τη ζωή τους

αλλά τους έβαλαν και μες στην προσευχή τους

Είναι οι ταπεινοί άνθρωποι του κόσμου

γέροντες αλλά και άνθρωποι του κόσμου

πίστεψαν το όνειρο κι όχι τους αρρώστους

πίστεψαν το Θεό και όχι το εγώ τους

~~~

Έχουμε τους άρχοντες που τώρα μας αξίζουν

κι αν θες να σταματήσουν να σε βρίζουν

οφείλεις να αλλάξεις Έλληνα! καταλαβαίνεις;
είναι ανούσιο εντελώς να επιμένεις!

άλλαξε τις σκέψεις σου και άσε το "εγώ" σου
άλλαξε τα "θέλω" σου κι όχι τον εαυτό σου
άλλαξε εσένα και οι γύρω σου θ' αλλάξουν
τούτα μόνο πράξε και τα παλικάρια θα 'ρθουν

θα διώξουν κάθε τι απομεινάρι
που έμοιαζε παλιά μαργαριτάρι
κι αποδείχτηκε πλέον μια απάτη
αγάπησε και θα γνωρίσεις την αγάπη

Τελικά, ταξιδεύοντας κανείς μπορεί να ανακαλύψει πολύ όμορφα μέρη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δεχτείς την πρόκληση.

Μετά από πολλές προσπάθειες και πολλή υπομονή, η οποία ευτυχώς πολύ σύντομα ανταμείφθηκε από το Θεό, μπορέσαμε επιτέλους να αποκτήσουμε το δικό μας σπίτι, το δικό μας χώρο να στεγάσουμε την αγάπη, να αναπτυχθούμε, να ζήσουμε και να προσκυνήσουμε.

Εγώ όμως ανέκαθεν προτιμούσα να είμαι στο δρόμο, στη φύση, κοντά στο Θεό μου. Όταν ήμουν μικρός προτιμούσα να κάθομαι στο σπίτι παρά να παίζω με τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου ποδόσφαιρο. Ήθελα να διαλέγω τους ανθρώπους με τους οποίους θα συναναστρεφόμουν. Αυτούς που αποτελούσαν τον κλοιό γύρω μου. Κι όταν ήμουν μικρός και οι γονείς μου δε με άφηναν να βγαίνω μόνος μου έξω ή τουλάχιστον δε με άφηναν να πάω μόνος όπου ήθελα, δεν είχα αυτό το περιθώριο επιλογής.

Πλέον, μετά τη δουλειά συνεχίζω και απολαμβάνω τη φύση. Λόγω της φύσης της δουλειάς της συντρόφου μου, ταξιδεύουμε σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα. Κι εγώ ακολουθώ.

Ο νυχτερινός αέρας, τα αστέρια στον ουρανό (όσα φαίνονται τουλάχιστον με τόσα φώτα), η ηρεμία που διακατέχει την πόλη όταν πέφτει το σκοτάδι και φεύγει ο ήλιος. Όλα αυτά είναι καταστάσεις που δε θα ζούσα αν αυτή τη στιγμή ήμουν στο σπίτι μου.

Είναι ωραίο το σπίτι μου. Αλλά όταν η γυναίκα μου ταξιδεύει, δεν είναι εξίσου ωραίο. Θέλω όταν μπορώ, όποτε μπορώ, να την ακολουθώ στα ταξίδια της. Προτιμώ, βέβαια, μέρη τα οποία δε μοιάζουν με το μέρος που μεγάλωσα. Όχι γιατί δεν είναι ωραίο μέρος. Αλλά είναι μέρος κατάλληλο καθαρά και μόνο για διαβίωση και όχι για ταξίδια.

Τα ταξίδια στο μέρος που μεγάλωσα είναι όμορφα, μαγευτικά και ωραία μόνο όταν τρέχεις μέσα στη νύχτα κόντρα στον άνεμο ή όταν κλείνεις τα μάτια και ταξιδεύεις νοερά. Αλλά αυτά και στη φυλακή μπορείς να τα κάνεις. Όχι στην απομόνωση. Αλλά στη φυλακή σίγουρα.

Αντίθετα, το μέρος όπου τώρα βρίσκομαι είναι ένα από τα ομορφότερα. Τα αυτοκίνητα υπάρχουν αλλά δε με ενοχλούν. Υπάρχουν μόνο και μόνο για να με προστατεύσουν από την αίσθηση της απώλειας και της μοναξιάς που κληροδοτεί η νύχτα στα παιδιά της. Τριγύρω μου υπάρχουν πολλά δένδρα που υποκύπτουν στον άνεμο αλλά και αντιστέκονται σε αυτόν κερδίζοντας έτσι τη μάχη μου και την εμπιστοσύνη μου.

Το πλακόστρωτο έδαφος με τα περίεργα επιμέρους σχήματα, κοιτάζοντάς το από ψηλά, εξάπτει τη φαντασία. Δε σε αφήνει να το κοιτάξεις χωρίς να κοιτάξεις μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μάτι.

Έπειτα είναι και οι σκιές. Από τον άνεμο που μάχεται με τα δέντρα μέχρι τους ανθρώπους που κυκλοφορούν γύρω μου. Καθώς κάθομαι σε ένα φωτισμένο παγκάκι, όλα δημιουργούν σκιές. Ακόμη και το χέρι μου και το στυλό που κρατώ δημιουργούν σκιές. Μα όπως είπε και κάποιος "αυτός που φέρνει το φως του ήλιου στη ζωή των άλλων, δε μπορεί να το κρατήσει μακριά από τον εαυτό του". Κι αν σκεφτούμε ότι όλοι είμαστε φτιαγμένοι πρωτίστως από φως, θα ήταν δύσκολο να μη βλέπω τις σκιές.

Άλλωστε, διάβασα πρόσφατα μια απάντηση σε όσους, σαν το Νάρκισσο, λατρεύουν το σώμα τους. "Αν είχες δει το σώμα σου πριν την πτώση, τώρα θα έκλαιγες".

Έτσι απλά ευχαριστώ με ένα χαμόγελο

μεθυσμένο από χαρά κι όχι αλκοόλ

όσους με έφεραν εδώ ή με οδήγησαν

σε ένα αντίστοιχο μα όχι δικό μου Κάρβαχολ*

Είναι ένας δρόμος που τράβηξα με μέσα

που μου 'δωσε ο Θεός μες στην ψυχή μου

και βρήκα και ανθρώπους στην πορεία

για να ζήσουν τη ζωή τους και μαζί μου

Βρήκα και άνθρωπο δικό μου στην πορεία

που γενικώς ακούει στο όνομα "γυναίκα"

Μα σαν κοιτάξει κανένας την καρδιά μου

θα πει "Δε μοιάζει με καμιά, είναι σαν δέκα!"

Έχει πολλά καλά η αλήθεια εστίν, είναι αμέτρητα!

Το θέμα είναι να έχεις χώρο να τη ζήσεις! 

Γιατί κι αυτή άνθρωπος είναι και έχει τέρατα

που τις νύχτες πολεμούν για να τη σβήσεις!

Μα κάθε πλάσμα έτσι είναι, θέλει χρόνο!

Θέλει αγάπη, αντοχή και οξυγόνο!

Είτε το θέλει απ' τον αέρα ή το νερό,

θέλει αλήθεια και χρειάζεται οξυγόνο!

Αφού το όνειρο σ'αφήνει να κυλιέσαι

στης φύσης την ημέρα και τη νύχτα,

είναι αλήθεια ζωντανό κι αξιαγάπητο

το φως που σαγηνεύει σα σαΐτα.

Είναι ο έρωτας, το φως και ο Θεός

είναι η αλλαγή απ' τα συνηθισμένα.

Είναι η αγάπη που εξελίσσεται καθώς

κάνεις δικά σου όλα όσα μοιάζαν ξένα.

*Στην τριλογία " Έραγκον", το Κάρβαχολ είναι το χωριό όπου γεννήθηκε και ξεκίνησε την ιστορία του ο πρωταγωνιστής του βιβλίου.

"Ελπίζω ότι εννοούσες όλες τις υποσχέσεις που έδωσες σ' αυτό το κορίτσι , γιατί αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, θα καλέσω συνάθροιση και θα σε εξορίσουμε μέσα σε μια βδομάδα".

Ο Ρόραν έμεινε αποσβολωμένος. "Και βέβαια τα εννοούσα. Την αγαπώ".

"Η Κατρίνα μόλις εγκατέλειψε όα όσα είχε ή την ένοιαζαν, κι όλα αυτά για σένα". Η Ιλέιν τον κοίταζε με σταθερό βλέμμα. "Έχω δει άντρες να εκδηλώνουν την τρυφερότητάς τους σε νεαρά κορίτσια όπως ρίχνουμε τους σπόρους στα κοτόπουλα. Οι κοπέλες αναστενάζουν και χύνουν δάκρυα, πιστεύοντας ότι είναι ξεχωριστές, για τον άντρα όμως είναι απλώς μια ασήμαντη διασκέδαση. Εσύ, Ρόραν, υπήρξες πάντα έντιμος · ωστόσο, τα γεννητικά όργανα μπορούν να μετατρέψουν και τον πιο λογικό άντρα σε κορδμένο βλάκα ή δόλια, πονηρή αλεπού. Είσαι κι εσύ τέτοιος; Εκείνο που χρειάζεται η Κατρίνα δεν είναι ένας ανόητος, ένας απατεώνας, ούτε καν η αγάπη, αλλά έναν άντρα που θα τη φροντίζει. Αν την εγκαταλείψεις, θα είναι το πιο αξιοθρήνητο πλάσμα στο Κάρβαχολ, αναγκασμένη να ζει μακριά από τους φίλους της, η πρώτη και μοναδική ζητιάνα μας. Όσο τρέχει αίμα στις φλέβες μου, εγώ δε θα αφήσω να συμβεί κάτι τέτοιο".

"Ούτε κι εγώ", διαμαρτυρήθηκε ο Ρόραν. "Θα ήμουν άκαρδος ή και χειρότερος ακόμα, αν έκανα κάτι τέτοιο".

Η Ιλέιν έτεινε το πηγούνι της. "Ακριβώς. Μην ξεχνάς ότι σκοπεύεις να παντρευτείς μια γυναίκα που έχει χάσει τόσο την προίκα της όσο και την κληρονομιά της μητέρας της. Καταλαβαίνεις τί σημαίνει για την Κατρίνα να έχει χάσει την κληρονομιά της; Δεν έχει ασημικά, δεν έχει λινά, δεν έχει δαντέλες ούτε και τίποτα από όσα χρειάζονται για να λειτουργήσει καλά ένα σπιτικό. Αυτά τα πράγματα είναι τα μόνα που διαθέτουμε και περνούν από μητέρα σε κόρη, αφότου εγκατασταθήκαμε για πρώτη φορά στην Αλαγαισία. Καθορίζουν την αξία μας. Μια γυαίκα χωρίς την κληρνομιά της είναι σαν... σαν...".

"Σαν έναν άντρα χωρίς αγρόκτημα ή τέχνη", συμπλήρωσε τη φράση της ο Ρόραν.

"Ναι. Ήταν μεγάλη σκληρότητα εκ μέρους του Σλόουν να αρνηθεί στην Κατρίνα την κληρονομιά της· έγινε όμως πλέον και τελείωσε. Ούτε εσύ, ούτε κι εκείνη έχετε χρήματα ή άλλα μέσα. Η ζωή είναι αρκετά σκληρή και χωρίς ετούτη την επιπλέον δυσκολία. Θα ξεκινήσετε από το τίποτα και με τίποτα. Μήπως η προοπτική σε τρομάζει ή σου φαίνεται αβάσταχτη; Γι' αυτό σε ρωτάω μια φορά ακόμα - και μη μου πεις ψέμματα, διαφορετικά και οι δυο σας θα το μετανιώσετε για την υπόλοιπη ζωή σας -, θα νοιάζεσαι για κείνη χωρίς αρνητικά αισθήματα, δίχως ποτέ να την προσβάλεις;"

"Ναι"

Η Ιλέιν αναστέναξε και γέμισε δύο πήλινες κούπες με χυμό μήλου από μια κανάτα που κρεμόταν ανάμεσα στα δοκάρια της οροφής. Έδωσε τη μία στον Ρόραν και ξανακάθισε. "Τότε σου προτείνω να αφοσιωθείς στην προσπάθεια να αντικαταστήσεις το σπιτικό και την κληρονομιά της Κατρίνα, έτσι ώστε εκείνη και οι κόρες που ενδέχετει να αποκτήσετε να μπορούν να σταθούν χωρίς ντροπή ανάμεσα στις συζύγους του Κάρβαχολ".

Ο Ρόραν ρούφηξε μια γουλιά από το δροσερό χυμό.

"Αν ζήσουμε τόσο".

"Ναι". Έσπρωξε πίσω ένα βόστρυχο από τα ξανθά μαλλιά της και κούνησε το κεφάλι της. "Διάλεξες δύσκολο μονοπάτι, Ρόραν".

"Ήθελα να είμαι σίγουρος ότι η Κατρίνα θα φύγει από το Κάρβαχολ".

Η Ιλέιν ανασήκωσε το ένα της φρύδι. "Ώστε έτσι έγιναν τα πράγματα. Λοιπόν, δε θα διαφωνήσω με την άποψή σου· για ποιο λόγο όμως δε μίλησες στον Σλόουν για τον αρραβώνα σας νωρίτερα; Όταν ο Χορστ με ζήτησε από τον πατέρα μου, έδωσε στην οικογένειά μου δώδεκα πρόβατα, μια γουρούνα και οχτώ ζευγάρια σφυρήλατα κηροπήγια, δίχως καν να ξέρει αν οι γονείς μου θα συμφωνούσαν. Έτσι έπρεπε να γίνουν τα πράγματα. Και βέβαια θα μπορούσες να είχες σκεφτεί κάποια καλύτερη στρατηγική από το να χτυπήσεις το μελλοντικό πεθερό σου".

Ένα γέλιο οδύνης ξέφυγε από τα χείλη του Ρόραν. "Έχεις δίκιο, όμως καμιά στιμή δε μ ου φάνηκε κατάλληλη σε όλες αυτές τις επιθέσεις".

"Οι Ράζακ έχουν να μας επιτεθούν σχεδόν έξι μέρες".

Εκείνος κατσούφιασε. "Όχι, αλλά... ήταν... ω, δεν ξέρω!". Κοπάνησε με αγωνία τη γροθιά του στο τραπέζι.

Η Ιλέιν άφησε την κούπα της και τύλιξε τα λεπτά της χέρια γύρω από τα δικά του. "Αν καταφέρεις να γεφυρώσεις το χάσμα που δημιουργήθηκε ανάμεσα σ' εσένα και στον Σλόουν τώρα, πριν συσσωρευτούν χρόνια προσβολών, η ζωή σου με την Κατρίνα θα είναι εξαιρετικά πιο εύκολη. Αύριο το πρωί πρέπει να πας σπίτι του και να τον παρακαλέσεις να σε συγχωρέσει".

"Δε θα παρακαλέσω! Όχι αυτόν!".

"Ρόραν, άκουσέ με! Αξίζει τον κόπο να παρακαλάς κάποιον ολόκληρο μήνα προκειμένου να έχεις ειρήνη στην οικογένειά σου. Το ξέρω από την εμπειρία μου. Οι συγκρούσεις δε φέρνουν τίποτα περισσότερο από δυστυχία".

"Ο Σλόουν μισεί τη Ραχοκοκαλιά. Δε θέλει να έχει καμιά σχέση μαζί μου".

"Οφείλεις όμως να προσπαθήσεις", απάντησε η Ιλέιν σοβαρή. "Ακόμα κι αν σου πετάξει στα μούτρα τη συγγνώμη σου, τουλάχιστον δε θα μπορεί κανείς να σε κατηγορήσει ότι δεν προσπάθησες. Αν αγαπάς την Κατρίνα, τότε πρέπει να καταπιείς την περηφάνια σου και να κάνεις το σωστό για το χατίρι της. Μην την αναγκάσεις να υποφέρει το λάθος σου". Τελείωσε το χυμό της, χρησιμοποίησε ένα λεπτό ψαθάκι για να σβήσει τα κεριά και άφησε τον Ρόραν μόνο του μέσα στο σκοτάδι.

Χρηστός σημαίνει χρήσιμος. Χριστός σημαίνει "αυτός που έχει το χρίσμα". Μοιάζουν τόσο πολύ οι δύο λέξεις κι όμως οι έννοιές τους διαφέρουν. Θα μπορούσαμε, ίσως, να πούμε πως η μία έννοια συμπληρώνει την άλλη αλλά τίποτα περισσότερο.

Ο κάθε άνθρωπος σε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και να ανακαλύψει τα "θέλω" του. Κάποιες φορές τα μονοπάτια αυτά τον οδηγούν ορθά, ενώ κάποιες άλλες όχι. Πόσο εύκολα, άλλωστε, μπορείς να βρεις αυτό που επιθυμεί πραγματικά η καρδιά σου αν ακούς συνεχώς τη γνώμη του ενός και του άλλου! Δεν έχουν σημασία οι γνώμες που θα σου πουν. Σημασία έχει μόνο αυτή η μία χρήσιμη, συνήθως πρώτη ή τελευταία, συμβουλή που ια σου δώσει κάποιος, ένας τυχαίος ή μη και ξαφνικά θα νιώσεις να αποκτούν νόημα όλα τα βήματα που έκανες μέχρι να φτάσεις στο τώρα.

Κάθε μονοπάτι που παίρνουμε, όμως, μέχρι τελικά να γευτούμε στα χείλη μας την επιτυχία της άφιξης,  φέρει μαζί του την αποτυχία. Μια αποτυχία μερική, βέβαια, μιας και από κάθε ταξίδι πάντα κάτι μαθαίνεις. Ένα δέντρο, ένα ζώο, ένα πέτρωμα... Πάντα κάτι εμφανίζεται τυχαία για να δώσει σημασία στο ταξίδι μας. Ακόμη κι αν αυτό το κάτι είναι μια αρρώστια δική μας ή κάποιου κοντινού μας προσώπου. Ακόμη κι από αυτό κάτι μπορούμε να μάθουμε.

Η πραγματική επιτυχία έγκειται στο να βρούμε αρχικά τη διαδρομή μας, το ταξίδι μας, να λάβουμε το χρίσμα ότι ο δρόμος μας είναι ο δικός μας δρόμος, αυτός που θα μας οδηγήσει στην καθομοίωση. Κι όταν λάβουμε το χρίσμα αυτό, τότε αρχίζουμε να γινόμαστε και χρήσιμοι για την αληθινή κοινωνία και τα πραγματικά μας αδέλφια. Γιατί τελικά αυτός είναι ο σκοπός μας, να γίνουμε όλοι "ένας μικρός χρηστός Χριστός".

Προσπάθησαν πολλοί άνθρωποι ανά τα χρόνια και ανά τον κόσμο να ορίσουν την ευτυχία. Όμως, κάθε φορά, όσο μακριά κι αν πάμε στο χρόνο, όσο πολύ κι αν αναζητήσουμε την αλήθεια των λόγων των ανθρώπων που μίλησαν για την ευτυχία, ποτέ δε θα βρούμε κάτι πλήρες.

Κάπου διάβασα ότι είναι καιρός οι ψυχολόγοι να ξεφύγουν από το παραμύθι του να πιστεύουν πως όλες οι απαντήσεις βρίσκεονται μέσα στον ασθενή. Εγώ βέβαια δεν είμαι ψυχολόγος, άρα θεωρώ ότι μπορώ να πιστεύω ό,τι θέλω(λογοπαίγνιο). Πιστεύω, λοιπόν, ότι οι απαντήσεις που χρειάζεται ο άνθρωπος, του παρέχονται. Δε μπορώ να πιστέψω ή μάλλον μπορώ αλλά δε θέλω να πιστεύω ότι ο φιλεύσπλαχνος Θεός θα άφηνε τα πλάσματά Του μέσα στην απορία και την αδαημοσύνη σχετικά με πραγματικά σημαντικά θέματα.

Ο άνθρωπος έχει όλες τις απαντήσεις που χρειάζεται για τη ζωή του μέσα του. Εκεί που μπορεί ο ψυχολόγος να τον βοηθήσει, είναι να του κάνει τις κατάλληλες ερωτήσεις.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με τον εσωτερικό τους κόσμο και αφήνουν τον εξωτερικό τους κόσμος ανεκπαίδευτο. Υπάρχουν άλλοι που ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τον εξωτερικό τους κόσμο που κρατούν το εσωτερικό τους ανεκπαίδευτο. Ο άνθρωπος που αναζητεί την αλήθεια οφείλει να διατηρεί εκπαιδευμένο και τον εσωτερικό αλλά και τον εξωτερικό του κόσμο. Για αυτό το λόγο ο ψυχολόγος οφείλει να ξυπνήσει τον οκνηρό ενδογνώστη ή τον τεμπέλη εξωγνώστη ώστε να μπορέσει να ανακαλύψει και να παιδεύσει και το άλλο κομμάτι του εαυτού του.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, που μιλούν για την τάξη και την ηρεμία και την αρμονία που οφείλει να έχει ο άνθρωπος εσωτερικά και εξωτερικά δεν έχουν άδικο. Δεν υποστηρίζω, φυσικά, όλα όσα λένε. Η αρμονία, όμως, του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμο του ανθρώπου, οφείλει να υφίσταται.

Η ευτυχία, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε πως είμαι το μόνο αγαθό (αφού ούτε υλικό, ούτε συναίσθημα είναι) που παραμένει και επιμένει να δίνεται δίκαια σε όλους τους ανθρώπους, ανάλογα με τα έργα τους, τις πράξεις και τα γραμμένα τους...

Είναι εύκολο να γνωρίσεις έναν άνθρωπο από τους καρπούς των δέντρων του. Στην πραγματικότητα είναι ο πιο αξιοκρατικός τρόπος αξιολόγησης των ανθρώπων, αυτός. Μπορεί ένας άνθρωπος να φαίνεται ευτυχισμένος για όσους δεν έχουν τα υλικά αγαθά που αυτός κατέχει. Τα υλικά αγαθά, όμως, δε μένουν για πάντα και αργά ή γρήγορα το "φαίνεσθαι" θα αποκαλύψει την αλήθεια του. Όποια κι αν είναι αυτή.

Δεν είναι δυνατόν η μηλιά να προσφέρει γαϊδουράγκαθα στον άνθρωπο. Ούτε φυσικά μπορεί το γαϊδουράγκαθο να προσφέρει μήλα ως καρπούς. Το μήλο θα βγει από τη μηλιά και το γαϊδουράγκαθο από το αντίστοιχο φυτό. Έτσι κι η ευτυχία προσφέρεται σε αυτούς που την καλλιεργούν. Άλλοτε αργά, άλλοτε γρήγορα, αλλά πάντοτε σε αυτούς που την καλλιεργούν.

Το "αργά" και το "γρήγορα" βέβαια είναι λίγο σχετικό. Ένας άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ότι η ευτυχία καθυστερεί πολύ να τον βρει παρά τις όποιες προσπάθειες που κάνει. Η ευτυχία, αν έρθει όποτε θέλει ο άνθρωπος και όχι όποτε πραγματικά του πρέπει, δε θα είναι ευτυχία. Γι' αυτό όταν εύχομαι στα γενέθλια κάποιου, του εύχομαι να του έρθουν όλα όσα επιθυμεί για όσο και όταν του πρέπουν. Ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα. Ούτε να φύγουν πριν τα βαρεθεί. Ούτε μετά. Εγώ αυτά ξέρω, μ' αυτά ζω και με αυτά πορεύομαι.

 Αν ήταν όνειρο το καθετί που ζούμε
Αν όλα όσα ζούμε, ήταν όνειρα
Αν έδινε ζωή το κάθε όνειρο
Αν όλα έχουν  κάτι ονειρεμένο

Αν ήταν η φωτιά κοντά στο σώμα σου
Αν είχες ένα σώμα μες στις φλόγες
Αν είχες τη φωτιά σ' όλο το σώμα σου
Αν έχεις ένα σώμα φλογισμένο

Αν ήταν η ψυχή σου σαν την πέτρα
Αν η πέτρα δε πονάει την ψυχή σου
Αν η πέτρα είχε την ψυχή σου
Αν η ψυχή σου δεν πετρώνει  ποτέ

Αν η πέτρα άντεχε τη φλόγα
Αν η φλόγα αντέχει και την πέτρα
Αν η πέτρα δεν καίγεται από τη φλόγα
Αν η φλόγα δίνει πέτρα πυρωμένη κάθε φορά

Αν το κάρβουνο σφύζει από ζωή
Αν η ζωή είναι η φλόγα που το καίει
Αν η φωτιά θρέφει το ξύλο που είναι κάρβουνο
Αν έγινε το ξύλο πινέλο πέτρινο

Αν όλα έχουν κάτι ονειρεμένο
Αν έχεις ένα σώμα φλογισμένο
Αν η ψυχή σου δεν πετρώνει ποτέ
Αν η φλόγα δίνει πέτρα πυρωμένη κάθε φορά

Τότε γνωρίζεις άνθρωπε τη φύση της φωτιάς,
τη δύναμη της πέτρας και της πινελιάς!
Τότε γνωρίζεις άνθρωπε τον τρόπο που το ξύλο
κάρβουνο γίνεται μεμιάς και ζωγραφίζει!

Αφού το μαύρο άνθρωπε στο άσπρο ζωγραφίζει
μαύρες γραμμές ασπρόμαυρες στο τέλος σχηματίζει!
Αφού η ψυχή σου άνθρωπε ψυχές θα στιγματίσει
φρόντισε να 'ναι σα φωτιά για να τις αναστήσει!

Όταν ο Άρης Οικονόμου, μαθητής της Γ' Λυκείου, πίστεψε ότι επειδή αναγκάστηκε να πολεμήσει την οικονομική κρίση θα αγιάζονταν και τα μέσα που θα χρησιμοποιούσε, δεν φανταζόταν ότι η ζωή θα ξεδίπλωνε για χάρη του μια τόσο συναρπαστική ιστορία που θα άλλαζε για πάντα ακόμα και όσους δεν συμφωνούσαν με την απόφασή του.

Ο χώρος του σχολείου έγινε το χωνευτήρι των ενοχών, των ανεκπλήρωτων ονείρων και των εσωτερικών συγκρούσεων μαθητών, γονιών και δασκάλων. Άραγε ήταν όλοι τους καλά προετοιμασμένοι;

Όπως θα ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμή μου, έτσι και φέτος.

Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις μέχρι και στο ράδιο, την τηλεόραση και παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα...

Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μία μέρα τον χρόνο κάποιοι με σκέφτονται.

Όπως θα γνωρίζεις πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησαν να γιορτάζουν τα γενέθλιά μου. Στην αρχή φαινόντουσαν να καταλαβαίνουν και με ευχαριστούσαν γι' αυτό που έκανα για εκείνους. Όμως σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι γιορτάζουν.

Οι άνθρωποι συναντώνται και περνούν πολύ καλά όμως κανείς δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται....

Θυμάμαι πέρυσι, την ημέρα των γενεθλίων που έκαναν μια μεγάλη γιορτή προς τιμή μου. Στο τραπέζι υπήρχαν τα πάντα, όλα ήταν διακοσμημένα όμορφα και υπήρχαν πολλά δώρα, αλλά... Ξέρεις τι;

Ούτε που με κάλεσαν, ενώ ήμουν ο επίτιμος καλεσμένος κανείς δεν θυμήθηκε να με καλέσει.  Και η γιορτή γινόταν για μένα...

Και όταν έφτασε η μεγάλη μέρα... με άφησαν απ' έξω, μου έκλεισαν την πόρτα... εγώ ήθελα να βρεθώ στο τραπέζι μαζί τους...

Η αλήθεια είναι ότι δεν εξεπλάγην γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι μου κλείνουν την πόρτα.     Μιας και δεν με κάλεσαν, σκέφτηκα να παραβρεθώ χωρίς να κάνω θόρυβο κι έτσι μπήκα και στάθηκα σε μια γωνίτσα.

Διασκέδαζαν όλοι, κάποιοι έλεγαν ιστορίες, γελούσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι που έφτασε ένας....

Γέρος χοντρός, ντυμένος στα κόκκινα με άσπρα γένια...     Και φώναζε...  χο, χο, χο!,  λες και είχε πιει λίγο παραπάνω...κάθισε βαριά βαριά σε μια πολυθρόνα και... Όλοι έτρεξαν καταπάνω του λέγοντας...Άγιε Βασίλη! ...λες και η γιορτή ήταν γι' αυτόν...

Ήρθαν τα μεσάνυχτα και όλοι άρχισαν να αγκαλιάζονται, άπλωσα κι εγώ τα χέρια μου ελπίζοντας πως κάποιος θα με αγκαλιάσει... Και ξέρεις; Κανείς δεν με αγκάλιασε.

Ξαφνικά άρχισαν όλοι να ανταλλάσσουν δώρα, ένας ένας τα άνοιγαν μέχρι που τελείωσαν όλα...    Πλησίασα να δω μήπως παρ' ελπίδα υπήρχε κάποιο για μένα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα...

Πώς θα αισθανόσουν αν την ημέρα των γενεθλίων σου αντάλλασσαν δώρα όλοι μεταξύ τους κι εσένα δεν σου δώριζαν τίποτα;

Τότε κατάλαβα ότι εγώ περίσσευα σε εκείνη τη γιορτή, βγήκα χωρίς να κάνω θόρυβο, έκλεισα την πόρτα κι αποσύρθηκα...

Κάθε χρόνος που περνάει είναι χειρότερα, ο κόσμος θυμάται μόνο το δείπνο, τα δώρα και τις γιορτές. Κανείς δεν θυμάται εμένα...

Θα ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να μου επιτρέψεις να έρθω στη ζωή σου, να αναγνωρίσεις ότι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να δώσω τη ζωή μου για σένα, στον σταυρό, και να σε σώσω.  

Το μόνο που θέλω σήμερα είναι να το πιστέψεις με όλη σου την καρδιά ...

Θα σου πω κάτι: σκέφτηκα, μιας και πολλοί δεν με προσκαλούν στη γιορτή που κάνουν, θα κάνω τη δική μου γιορτή και θα είναι σπουδαία, όπως κανένας δεν την έχει φανταστεί, μια γιορτή πολύ μεγάλη.

Ακόμη κάνω τις τελευταίες προετοιμασίες, στέλνω πολλές προσκλήσεις και σήμερα υπάρχει μία ειδικά για εσένα.

Θέλω μόνο να μου πεις αν θέλεις να βοηθήσεις, θα σου κρατήσω μια θέση και θα γράψω το όνομά σου, στη μεγάλη λίστα μου με τους καλεσμένους με κράτηση και...       Θα πρέπει να μείνουν απ' έξω εκείνοι που δεν θα απαντήσουν στην πρόσκλησή μου... Ετοιμάσου γιατί όταν όλα θα είναι έτοιμα, μια μέρα που δεν θα το περιμένει κανείς, θα κάνω μια μεγάλη γιορτή...