Sun 11 May – Roger Waters
Normaal gesproken zit ik meer in de Blues, Jazz, Funk, Soul en Hip-Hop, maar mijn 6de liefde gaat ongetwijveld uit naar Rock. Zoals velen van mijn generatie is Pink Floyd echt zo'n vader op zoon ding, niet zo verwonderlijk dan ook dat ik voor dit concert (wederom) met me vader op pad ben gegaan. Ten opzichte van vorig jaar (toen in het Gelredome, Arnhem) een behoorlijke rit. Maargoed, dat heb je over voor een levende legende als Waters. In totale tegenstelling tot de meeste reacties over het "parkeerprobleem" konden wij vrij vlot de auto kwijt en Megaland bereiken. Maar voor het muzikale genot eerst een bezoekje gebracht aan het prachtige dorp, werkelijk waar een van de grootste toeristische trekpleisters van Zuid-Nederland. Wauw! Met de wonderbaarlijke gezellige architectuur en verlaten straten zijn Pinkpop en Waters waarschijnlijk het enigste lichtpuntje van het jaar.
In een van de plaatselijke restaurantjes hebben we tevens kunnen genieten van een heerlijke maaltijd waarbij meer zout dan eten op het bordje werd geserveerd. Dat alles drukt de pret uiteraard allemaal niet, rond 6’en zijn we richting het Megaland terrein gelopen waar we opzich vrij snel bij het podium aankwamen. Hierbij ook nog even me complimenten voor de manier waarop de organisatie zich in zet voor een beter milieu, door een kleine heffing op de consumptie bonnen te rekenen. Vooral hoe ze vervolgens bij het afhalen van een consumptie een “plastic” flesje leeg gieten in een “plastic” bekertje! Fijn om te weten dat hier op een bewuste manier met mens, natuur en milieu rekening wordt gehouden! Voor het concert daadwerkelijk begon hadden we een mooi plekje, op zo’n 20 meter afstand van het podium, in het gras veroverd waar we in het zonnetje waar we van onze wel verdiende “milieubewuste” banaansmoothie konden genieten. Net als in het Gelredome begon het iets later dan gepland, vooral de intro werkt op de lachspieren als een groot deel van de vrouwen enthousiasth de heupen losgooit onder “Dancing Queen”, waarna deze weer abrupt snel wordt weg gezapt.
Aangezien ik de show al eerder had gezien waren de verassings elementen er al een beetje af, maar dat mag de pret niet drukken. De eerste 70 minuten staan in het teken van het oudere werk van Pink Floyd en enkele solo nummers van Waters zelf. De show start met In The Flesh?. Vooral de combinatie van beeld en muziek en de verwijzingen naar de film zorgen voor een goed begin van een fantastische avond. Andere nummers van The Wall als Mother en later die avond Comfortably Numb. Vooral de woorden: “Mother should I trust the gouverment?” wekken een leuke reactie van het publiek op. Meer politieke statements komen terug in een van zijn recentere nummers: Leaving Beirut, de boodschap van het nummer is duidelijk, persoonlijk vond ik het muzikale geheel vergeleken met het andere werk toch een stuk minder, de climax stond wel echter vrij haaks met de kritiek die ik op de rest van het nummer had en wordt wel op een mooie wijze afgesloten.
Naast The Wall worden ook andere bekende albums als (onvermijdbaar) Wish You Were Here, Amused to Death en Animals gespeeld. De show word constant door bijpassende beelden op de achtergrond bijgestaan maar hier en daar met wat extra’s zo komt het varken uit de Animals cover midden in de show aangevlogen waarna hij hoog in de lucht verdwijnt tijdens de korte pauze. Als de show vlak daarna al weer wordt opgepakt is het tijd voor, het volgens velen meest geprezen album van Pink Floyd; The Dark Side Of The Moon! Elk nummer van het wellicht beste album aller tijden komt aanbod. Vooral On the Run was live een echte uitblinker, door het prachtige geluid dat overal om je heen de chaotische sfeer van het nummer benadrukte. En hierbij dus een dikke pluim voor de audio die van zeer hoge kwaliteit was.
Uiteraard was het na het spelen van The Dark Side of the Moon nog niet geheel afgelopen wat betreft de show. Een bijzonder sterk toegift was het zorgde voor een goede afsluiter van de avond, met een aantal van de grootste klassiekers uit het oude werk van Pink Floyd. Geweldig trouwens hoe iedereen enthousiasth meezingt op Another Brick in the Wall om vervolgens de rest van de week weer braaf om 7 uur het bed uit te stappen en richting het werk te rijden. Geweldig! “We don’t need no education!”, laat me niet lachen... Hoe dan ook, dat alles doet uiteraard geen afbreuk aan de show, wat mijn inziens wel enigsinds afbreuk deed aan het geheel waren de back-up zangeressen. Vooral bij mijn persoonlijke favoriet van het Dark Side of the Moon album; The Great Gig in the Sky. Het klonk vrij verkracht door de vreemde echo, maar voornamelijk het feit dat de zangeres in kwestie totaal niet de juiste toon (zowel letterlijk als figuurlijk) sloeg. Terwijl het vorige jaar echter voor een 3 minuten duurde kippenvel momentje zorgde.
Bovendien vind ik het jammer dat toch een groot aantal nummers ongehoord blijven en Waters het houdt op de publieksfavorieten. Daar in tegen was de aanvulling van de band tijdens het optreden wel erg sterk, 2 kleine slippertjes van de drummer die tijdens het toegift o.a. 1 maal zijn stokjes liet vallen maar over het algemeen een erg sterke band die allen een eigen inbreng binnen het geheel hadden. Om half 3 zijn we weer thuis aangekomen, in de auto nog volop na genieten van de mooie avond. Het lage zonnetje in de eerste 70 minuten en de maan en sterren na de pauze. Avondje om niet snel te vergeten lijkt me zo.
*Foto's (Erik Luyten Photography's) afkomstig van Flurl, andere foto vind je hier ook terug. Video'tjes via YouTube
Normaal gesproken zit ik meer in de Blues, Jazz, Funk, Soul en Hip-Hop, maar mijn 6de liefde gaat ongetwijveld uit naar Rock. Zoals velen van mijn generatie is Pink Floyd echt zo'n vader op zoon ding, niet zo verwonderlijk dan ook dat ik voor dit concert (wederom) met me vader op pad ben gegaan. Ten opzichte van vorig jaar (toen in het Gelredome, Arnhem) een behoorlijke rit. Maargoed, dat heb je over voor een levende legende als Waters. In totale tegenstelling tot de meeste reacties over het "parkeerprobleem" konden wij vrij vlot de auto kwijt en Megaland bereiken. Maar voor het muzikale genot eerst een bezoekje gebracht aan het prachtige dorp, werkelijk waar een van de grootste toeristische trekpleisters van Zuid-Nederland. Wauw! Met de wonderbaarlijke gezellige architectuur en verlaten straten zijn Pinkpop en Waters waarschijnlijk het enigste lichtpuntje van het jaar.
In een van de plaatselijke restaurantjes hebben we tevens kunnen genieten van een heerlijke maaltijd waarbij meer zout dan eten op het bordje werd geserveerd. Dat alles drukt de pret uiteraard allemaal niet, rond 6’en zijn we richting het Megaland terrein gelopen waar we opzich vrij snel bij het podium aankwamen. Hierbij ook nog even me complimenten voor de manier waarop de organisatie zich in zet voor een beter milieu, door een kleine heffing op de consumptie bonnen te rekenen. Vooral hoe ze vervolgens bij het afhalen van een consumptie een “plastic” flesje leeg gieten in een “plastic” bekertje! Fijn om te weten dat hier op een bewuste manier met mens, natuur en milieu rekening wordt gehouden! Voor het concert daadwerkelijk begon hadden we een mooi plekje, op zo’n 20 meter afstand van het podium, in het gras veroverd waar we in het zonnetje waar we van onze wel verdiende “milieubewuste” banaansmoothie konden genieten. Net als in het Gelredome begon het iets later dan gepland, vooral de intro werkt op de lachspieren als een groot deel van de vrouwen enthousiasth de heupen losgooit onder “Dancing Queen”, waarna deze weer abrupt snel wordt weg gezapt.
Aangezien ik de show al eerder had gezien waren de verassings elementen er al een beetje af, maar dat mag de pret niet drukken. De eerste 70 minuten staan in het teken van het oudere werk van Pink Floyd en enkele solo nummers van Waters zelf. De show start met In The Flesh?. Vooral de combinatie van beeld en muziek en de verwijzingen naar de film zorgen voor een goed begin van een fantastische avond. Andere nummers van The Wall als Mother en later die avond Comfortably Numb. Vooral de woorden: “Mother should I trust the gouverment?” wekken een leuke reactie van het publiek op. Meer politieke statements komen terug in een van zijn recentere nummers: Leaving Beirut, de boodschap van het nummer is duidelijk, persoonlijk vond ik het muzikale geheel vergeleken met het andere werk toch een stuk minder, de climax stond wel echter vrij haaks met de kritiek die ik op de rest van het nummer had en wordt wel op een mooie wijze afgesloten.
Naast The Wall worden ook andere bekende albums als (onvermijdbaar) Wish You Were Here, Amused to Death en Animals gespeeld. De show word constant door bijpassende beelden op de achtergrond bijgestaan maar hier en daar met wat extra’s zo komt het varken uit de Animals cover midden in de show aangevlogen waarna hij hoog in de lucht verdwijnt tijdens de korte pauze. Als de show vlak daarna al weer wordt opgepakt is het tijd voor, het volgens velen meest geprezen album van Pink Floyd; The Dark Side Of The Moon! Elk nummer van het wellicht beste album aller tijden komt aanbod. Vooral On the Run was live een echte uitblinker, door het prachtige geluid dat overal om je heen de chaotische sfeer van het nummer benadrukte. En hierbij dus een dikke pluim voor de audio die van zeer hoge kwaliteit was.
Uiteraard was het na het spelen van The Dark Side of the Moon nog niet geheel afgelopen wat betreft de show. Een bijzonder sterk toegift was het zorgde voor een goede afsluiter van de avond, met een aantal van de grootste klassiekers uit het oude werk van Pink Floyd. Geweldig trouwens hoe iedereen enthousiasth meezingt op Another Brick in the Wall om vervolgens de rest van de week weer braaf om 7 uur het bed uit te stappen en richting het werk te rijden. Geweldig! “We don’t need no education!”, laat me niet lachen... Hoe dan ook, dat alles doet uiteraard geen afbreuk aan de show, wat mijn inziens wel enigsinds afbreuk deed aan het geheel waren de back-up zangeressen. Vooral bij mijn persoonlijke favoriet van het Dark Side of the Moon album; The Great Gig in the Sky. Het klonk vrij verkracht door de vreemde echo, maar voornamelijk het feit dat de zangeres in kwestie totaal niet de juiste toon (zowel letterlijk als figuurlijk) sloeg. Terwijl het vorige jaar echter voor een 3 minuten duurde kippenvel momentje zorgde.
Bovendien vind ik het jammer dat toch een groot aantal nummers ongehoord blijven en Waters het houdt op de publieksfavorieten. Daar in tegen was de aanvulling van de band tijdens het optreden wel erg sterk, 2 kleine slippertjes van de drummer die tijdens het toegift o.a. 1 maal zijn stokjes liet vallen maar over het algemeen een erg sterke band die allen een eigen inbreng binnen het geheel hadden. Om half 3 zijn we weer thuis aangekomen, in de auto nog volop na genieten van de mooie avond. Het lage zonnetje in de eerste 70 minuten en de maan en sterren na de pauze. Avondje om niet snel te vergeten lijkt me zo.
*Foto's (Erik Luyten Photography's) afkomstig van Flurl, andere foto vind je hier ook terug. Video'tjes via YouTube
